Ζεις ή απλώς διεκπεραιώνεις τη ζωή σου;
Όταν η καθημερινότητα γίνεται μια ατελείωτη λίστα υποχρεώσεων
Υπάρχουν μέρες που κυλούν τόσο γρήγορα, ώστε το βράδυ αναρωτιέσαι πού χάθηκε ο χρόνος. Ξυπνάς, ετοιμάζεσαι, δουλεύεις, απαντάς σε μηνύματα, λύνεις προβλήματα, επιστρέφεις σπίτι, τακτοποιείς εκκρεμότητες και πριν το καταλάβεις, η ημέρα έχει τελειώσει.
Και το επόμενο πρωί, όλα ξεκινούν ξανά από την αρχή.
Κάποια στιγμή, όμως, γεννιέται μια δύσκολη ερώτηση:
Ζεις πραγματικά ή απλώς διεκπεραιώνεις τη ζωή σου;
Όταν όλα γίνονται «πρέπει»
Στην αρχή δεν το αντιλαμβανόμαστε.
Απλώς προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς. Να τα προλάβουμε όλα. Να μην απογοητεύσουμε κανέναν. Να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας.
Σιγά σιγά όμως, οι επιθυμίες μας αρχίζουν να υποχωρούν μπροστά στα «πρέπει».
Δεν διαβάζουμε πια επειδή μας αρέσει.
Δεν περπατάμε επειδή το απολαμβάνουμε.
Δεν συναντάμε ανθρώπους επειδή το έχουμε ανάγκη.
Τα κάνουμε όλα γιατί «έτσι πρέπει».
Και κάπου εκεί, η ζωή αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με πρόγραμμα παρά με εμπειρία.
Οι στιγμές που δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε
Πόσες φορές έχεις πιει έναν καφέ χωρίς να θυμάσαι τη γεύση του;
Πόσες φορές έχεις οδηγήσει μια ολόκληρη διαδρομή χωρίς να θυμάσαι σχεδόν τίποτα από αυτή;
Πόσες φορές άκουσες έναν άνθρωπο να σου μιλάει, ενώ το μυαλό σου βρισκόταν ήδη στην επόμενη υποχρέωση;
Δεν σταματήσαμε να ζούμε επειδή συνέβη κάτι δραματικό.
Σταματήσαμε να προσέχουμε τις μικρές στιγμές που κάνουν τη ζωή να αποκτά νόημα.
Η παραγωγικότητα δεν είναι ο σκοπός της ζωής
Η εποχή μας μάς μαθαίνει να μετράμε την αξία μας με όσα προλαβαίνουμε.
Με τις δουλειές που ολοκληρώσαμε.
Με τους στόχους που πετύχαμε.
Με τις ώρες που εργαστήκαμε.
Όμως ο άνθρωπος δεν είναι μια λίστα εργασιών που περιμένει να ολοκληρωθεί.
Δεν είμαστε φτιαγμένοι μόνο για να παράγουμε. Είμαστε φτιαγμένοι για να αισθανόμαστε, να δημιουργούμε, να αγαπάμε, να γελάμε, να συγκινούμαστε και να μοιραζόμαστε στιγμές.
Οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις της ζωής μας δεν γεννιούνται επειδή προλάβαμε περισσότερα. Γεννιούνται επειδή ήμασταν πραγματικά παρόντες.
Μήπως έχεις ξεχάσει τι σε κάνει να χαμογελάς;
Κάποτε είχες πράγματα που σε γέμιζαν.
Ένα βιβλίο.
Μια βόλτα στη φύση.
Ένα αγαπημένο τραγούδι.
Μια δημιουργική ασχολία.
Έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούσες να μιλάς για ώρες.
Δεν χάθηκαν.
Απλώς τα άφησες στην άκρη, πιστεύοντας ότι θα τα ξαναβρείς όταν θα υπάρχει περισσότερος χρόνος.
Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.
Ο χρόνος δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Τον δημιουργούμε μέσα από τις επιλογές μας.
Η ζωή συμβαίνει τώρα
Πολλοί άνθρωποι ζουν περιμένοντας.
«Όταν τελειώσει αυτή η περίοδος…»
«Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα…»
«Όταν έχω περισσότερο χρόνο…»
Και χωρίς να το καταλάβουν, περνούν μήνες ή και χρόνια αναβάλλοντας τη ζωή που θέλουν να ζήσουν.
Η ζωή όμως δεν αρχίζει όταν λυθούν όλα τα προβλήματα.
Η ζωή συμβαίνει μέσα στις ατελείς, συνηθισμένες, καθημερινές στιγμές.
Στο χαμόγελο ενός αγαπημένου προσώπου.
Στο άρωμα του πρωινού καφέ.
Στον ουρανό που αλλάζει χρώματα λίγο πριν δύσει ο ήλιος.
Στη σιωπή που επιτέλους μας επιτρέπει να ακούσουμε τον εαυτό μας.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις όλη σου τη ζωή
Ίσως σήμερα να μη μπορείς να αλλάξεις το πρόγραμμά σου.
Μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο ζεις μέσα σε αυτό.
Να αφήσεις για λίγο το κινητό.
Να κάνεις έναν περίπατο χωρίς βιασύνη.
Να κοιτάξεις στα μάτια τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου.
Να πάρεις μια βαθιά ανάσα χωρίς να σκέφτεσαι τι ακολουθεί.
Μερικές φορές, οι μεγαλύτερες αλλαγές ξεκινούν από τις πιο μικρές συνειδητές στιγμές.
Η ζωή δεν είναι κάτι που πρέπει να ολοκληρώσεις
Δεν υπάρχει κάποια μέρα που θα διαγράψεις όλες τις υποχρεώσεις και τότε θα ξεκινήσεις να ζεις.
Η ζωή δεν βρίσκεται στο τέλος της λίστας.
Είναι ανάμεσα στις γραμμές της.
Γι’ αυτό, πριν τελειώσει και αυτή η ημέρα, κάνε στον εαυτό σου μία μόνο ερώτηση:
Σήμερα έζησα έστω και μία στιγμή πραγματικά ή απλώς διεκπεραίωσα άλλη μία ημέρα;
Ίσως η απάντηση να γίνει η αρχή μιας διαφορετικής καθημερινότητας.
