Οι λέξεις ως ενέργεια
Πως η ομιλία μας φυλακίζει ή απελευθερώνει το πνεύμα μας
Ζούμε μέσα σε ένα κόσμο όπου οι λέξεις μοιάζουν αυτονόητες. Μιλάμε χωρίς να παρατηρούμε ότι κάθε φράση που ξεστομίζουμε σμιλεύει την εσωτερική μας πραγματικότητα. Όμως η γλώσσα είναι πολύ περισσότερη από ένα μέσο επικοινωνίας. Είναι ένα εργαλείο που διαμορφώνει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, τους άλλους και το νόημα της ζωής. Οι νευροεπιστήμες απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που οι πνευματικές παραδόσεις ήξεραν εδώ και χιλιάδες χρόνια: η γλώσσα είναι δημιουργική δύναμη. Δεν περιγράφουμε τον κόσμο. Τον χτίζουμε.
Πως οι λέξεις μετακινούν την αντίληψη
Ο τρόπος που μιλάμε κατευθύνει την προσοχή μας. Μια λέξη μπορεί να ανοίξει ορίζοντες ή να μας κλείσει σε ένα μικρό δωμάτιο αντίληψης. Μπορεί να απλώσει το νου ή να τον συρρικνώσει. Σε πολλούς πολιτισμούς βλέπουμε ότι η γλώσσα διαμορφώνει ακόμη και θεμελιώδεις έννοιες, όπως ο χρόνος. Κάποιες φυλές δεν έχουν ξεχωριστή λέξη για το παρελθόν ή το μέλλον. Ζουν στο «τώρα» όχι από φιλοσοφία, αλλά επειδή η γλώσσα τους δεν επιτρέπει άλλη σκέψη. Κάθε λέξη είναι ένα καλούπι μέσα στο οποίο χύνεται η συνείδηση.
Η αλλαγή της γλώσσας αλλάζει το «ποιος είμαι»
Όσοι μιλούν περισσότερες από μία γλώσσες το γνωρίζουν: νιώθεις σα να αλλάζει ελαφρώς η προσωπικότητά σου. Η γλώσσα κουβαλά μνήμη, ιστορία, συλλογική ενέργεια. Οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες. Έχουν φορτίο. Έτσι εξηγείται γιατί, όταν κάποιος μιλά μια γλώσσα με θετικό και ενθαρρυντικό πολιτισμικό υπόβαθρο, περιγράφει τον εαυτό του διαφορετικά από όταν χρησιμοποιεί μια γλώσσα που κουβαλά αυστηρότερες ή πιο περιοριστικές έννοιες. Το υποσυνείδητο προσαρμόζεται στον τόνο, στην κουλτούρα και στο ενεργειακό αποτύπωμα των λέξεων.
Όταν οι λέξεις μας μικραίνουν
Υπάρχουν λέξεις που έχουν χρησιμοποιηθεί για αιώνες με τρόπο που περιορίζει. Λέξεις που κλειδώνουν την αντίληψη σε ξεπερασμένα σχήματα και στενές ερμηνείες. Όταν χρησιμοποιούμε όρους με φορτίο περιοριστικό, το μυαλό ακολουθεί τα ίχνη της ιστορίας τους και σφίγγει τον ορίζοντα αντίληψης. Για να ελευθερωθεί ο νους, χρειάζεται γλώσσα που ανοίγει, όχι που κλείνει. Αν μια ιδέα δεν αποτυπώνεται σε υπάρχουσα λέξη, μπορούμε να δημιουργήσουμε νέα. Η γλώσσα είναι ζωντανή. Και μαζί της εξελίσσεται και η συνείδησή μας.
Οι λέξεις που μας κρατούν πίσω
Υπάρχουν λέξεις που λειτουργούν σα βαρίδια. Όταν τις λέμε, το υποσυνείδητο καταγράφει όχι μόνο τη σημασία αλλά και την πρόθεση, το φόβο, την αμφιβολία.
- «Δε μπορώ»
- «Δε θα»
- «Είναι δύσκολο»
- «Δεν πιστεύω»
- «Δε μου αρέσει»
Αυτές οι φράσεις λειτουργούν σαν άμεσες εντολές προς τον εαυτό μας. Κλείνουν πόρτες πριν καν επιχειρήσουμε να τις ανοίξουμε. Παγώνουν τη ροή.
Οι λέξεις που μας κρατούν ακίνητους
Κάποιες λέξεις δεν είναι ούτε αρνητικές ούτε θετικές. Είναι ουδέτερες αλλά στάσιμες. Δεν μας επιτρέπουν να προχωρήσουμε. Είναι σα να βάζουμε τη ζωή «στο pause».
- «Προσπαθώ»
- «Θα δω»
- «Ίσως»
- «Μπορώ να προσπαθήσω»
Αυτές οι φράσεις δημιουργούν μια αίσθηση αιώνιας εκκρεμότητας. Το υποσυνείδητο δε λαμβάνει σαφή κατεύθυνση. Δεν υπάρχει δράση, υπάρχει αναμονή.
Οι λέξεις που μας ανοίγουν δρόμο
Υπάρχουν όμως και λέξεις-φάροι. Λέξεις που ο νους ακούει και ενεργοποιείται. Λέξεις που ανοίγουν χώρο να εκδηλωθούν δυνατότητες.
- «Μπορώ»
- «Είμαι»
- «Πιστεύω»
- «Έγινε»
- «Μπορώ να το κάνω»
- «Είμαι ικανός για περισσότερα»
Κάθε μία από αυτές λειτουργεί σαν εντολή προς το υποσυνείδητο: «Προχώρησε».
Η γλώσσα ως πνευματική πρακτική
Η επίγνωση των λέξεων δεν είναι τεχνική. Είναι πνευματική άσκηση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο τιμάμε τη δύναμη της συνείδησής μας. Όταν επιλέγουμε λέξεις που ενδυναμώνουν, ενδυναμωνόμαστε. Όταν συντονιζόμαστε με τη βαθύτερη σημασία τους, ανοίγουμε χώρο για μια πραγματικότητα πιο φωτεινή, πιο αληθινή και πιο ευθυγραμμισμένη με την ψυχή μας. Η γλώσσα μπορεί να γίνει κλουβί ή κλειδί. Η επιλογή είναι δική μας.
Κάθε λέξη που εκφέρουμε είναι μια δόνηση
που γειώνει μια πραγματικότητα.
Η γλώσσα δεν περιγράφει απλώς τον κόσμο μας. Τον δημιουργεί.
Πηγή photo: Envato Elements
