Το πένθος για αυτό που δεν είμαστε πια
Η δύσκολη αλλά απαραίτητη διαδικασία να αποχαιρετάμε παλιές εκδοχές του εαυτού μας
Δεν πενθούμε μόνο ανθρώπους ή καταστάσεις.
Μερικές φορές πενθούμε και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τον άνθρωπο που ήμασταν κάποτε.
Την εκδοχή μας που χάθηκε μέσα στα χρόνια, στις εμπειρίες, στις αλλαγές και στις δοκιμασίες της ζωής.
Και αυτό το πένθος πολλές φορές περνά απαρατήρητο, γιατί δεν έχει ξεκάθαρο τέλος.
Δεν υπάρχει μια στιγμή που «τελειώνει».
Υπάρχει μόνο η αίσθηση ότι κάτι μέσα μας δεν είναι πια το ίδιο.
✦ Κάποια κομμάτια μας αλλάζουν για πάντα
Υπάρχουν εμπειρίες που δε μας αφήνουν ίδιους.
Μια απώλεια.
Μια απογοήτευση.
Μια δύσκολη περίοδος.
Μια σχέση που μας σημάδεψε.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, αλλάζει και ο τρόπος που βλέπουμε:
– τον κόσμο
– τους ανθρώπους
– τον εαυτό μας
Κάποιες φορές γινόμαστε πιο δυνατοί.
Κάποιες άλλες πιο επιφυλακτικοί.
Πιο ήσυχοι. Πιο κλειστοί. Πιο ώριμοι.
Και τότε αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε πια όπως παλιά.
✦ Το δύσκολο κομμάτι είναι η αποδοχή
Πολλές φορές προσπαθούμε να κρατηθούμε από την παλιά μας εικόνα.
Θέλουμε να είμαστε:
✨ όπως ήμασταν πριν
✨ όπως νιώθαμε παλιά
✨ όπως λειτουργούσαμε κάποτε
Αλλά η ζωή μας αλλάζει, είτε το θέλουμε είτε όχι.
Και όσο περισσότερο αρνούμαστε αυτή την αλλαγή, τόσο περισσότερο εσωτερικά συγκρουόμαστε.
✦ Πενθούμε και τις χαμένες δυνατότητες
Δεν πονάμε μόνο για αυτό που χάθηκε.
Πονάμε και για αυτό που θα μπορούσε να είχε υπάρξει.
Για:
– τις επιλογές που δεν έγιναν
– τις σχέσεις που δεν εξελίχθηκαν
– τα όνειρα που έμειναν πίσω
– την εκδοχή του εαυτού μας που φανταζόμασταν κάποτε
Και αυτό το πένθος είναι βαθύ, γιατί αφορά την ίδια μας την ταυτότητα.
✦ Η αλλαγή δε σημαίνει ότι χάθηκες
Πολλοί άνθρωποι φοβούνται ότι αν αλλάξουν, θα χάσουν τον εαυτό τους.
Στην πραγματικότητα όμως, η αλλαγή είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.
Δε σημαίνει ότι εξαφανίστηκε αυτό που ήσουν.
Σημαίνει ότι εξελίχθηκε.
Κάποια κομμάτια σου ίσως έμειναν πίσω για να μπορέσουν άλλα να γεννηθούν.
✦ Υπάρχει θλίψη ακόμα και μέσα στην εξέλιξη
Ακόμα και οι θετικές αλλαγές μπορούν να φέρουν πένθος.
Γιατί κάθε νέα φάση της ζωής κλείνει και ένα παλιό κύκλο.
Και μαζί του αφήνει πίσω:
✨ συνήθειες
✨ ταυτότητες
✨ τρόπους σκέψης
✨ ανθρώπους
✨ παλιές ανάγκες
Η εξέλιξη δεν είναι μόνο ενθουσιασμός.
Πολλές φορές είναι και αποχαιρετισμός.
✦ Δε χρειάζεται να επιστρέψεις σε αυτό που ήσουν
Μερικές φορές η θεραπεία δεν είναι να «ξαναγίνεις όπως πριν».
Είναι να γνωρίσεις τον άνθρωπο που είσαι τώρα.
Να αποδεχτείς:
– όσα άλλαξαν
– όσα έμαθες
– όσα κουβαλάς πλέον διαφορετικά
Και να σταματήσεις να συγκρίνεις συνεχώς το παρόν σου με μια παλιά εκδοχή σου.
✦ Η αποδοχή ανοίγει χώρο για κάτι νέο
Όταν σταματάς να πολεμάς αυτό που έχει αλλάξει μέσα σου, αρχίζει να δημιουργείται χώρος.
Χώρος για:
✨ περισσότερη αυθεντικότητα
✨ μεγαλύτερη επίγνωση
✨ βαθύτερη σύνδεση με τον εαυτό σου
Γιατί κάποιες φορές χρειάζεται να αποχαιρετήσεις αυτό που ήσουν, ώστε να μπορέσεις πραγματικά να συναντήσεις αυτό που γίνεσαι.
✦ Ερωτήσεις αυτοπαρατήρησης
- Ποια παλιά εκδοχή του εαυτού μου δυσκολεύομαι να αφήσω πίσω;
- Υπάρχουν αλλαγές που ακόμα δεν έχω αποδεχτεί;
- Τι έχω μάθει μέσα από όσα με άλλαξαν;
- Συγκρίνω συχνά τον εαυτό μου με το παρελθόν;
- Ποια κομμάτια του σημερινού μου εαυτού χρειάζονται περισσότερη αποδοχή;
Πηγή photo: Envato Elements
