Η διαφορά ανάμεσα στο να νιώθω και στο να παρασύρομαι
Όταν το συναίσθημα γίνεται γέφυρα επίγνωσης ή ρεύμα που μας απομακρύνει από τον εαυτό μας
Το να νιώθω σημαίνει να επιτρέπω στο συναίσθημα να υπάρχει μέσα μου, χωρίς να το αποφεύγω και χωρίς να το διογκώνω. Το αναγνωρίζω, το παρατηρώ και του δίνω χώρο να εκφραστεί. Δεν προσπαθώ να το αλλάξω ούτε να το ελέγξω. Απλώς το βιώνω, με παρουσία.
Σε αυτή τη στάση, το συναίσθημα δεν είναι απειλή. Είναι πληροφορία. Μου δείχνει τι συμβαίνει μέσα μου τη δεδομένη στιγμή και με φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια μου.
Όταν το συναίσθημα παίρνει τον έλεγχο
Το να παρασύρομαι ξεκινά όταν το συναίσθημα γίνεται ο μοναδικός οδηγός. Όταν δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα σε αυτό που νιώθω και σε αυτό που κάνω. Τότε, μια εσωτερική κατάσταση μετατρέπεται εύκολα σε παρόρμηση, σε λόγο που ξεφεύγει, σε απόφαση που δεν έχει χώρο για επίγνωση.
Σε αυτή την περίπτωση, δε βιώνω απλώς το συναίσθημα, ταυτίζομαι μαζί του. Και όσο περισσότερο ταυτίζομαι, τόσο λιγότερο μπορώ να δω καθαρά.
Η λεπτή γραμμή της επίγνωσης
Η διαφορά ανάμεσα στο να νιώθω και στο να παρασύρομαι δε βρίσκεται στο συναίσθημα αυτό καθαυτό, αλλά στον τρόπο που στέκομαι απέναντί του. Ένα μικρό εσωτερικό βήμα πίσω μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Δημιουργεί χώρο. Και μέσα σε αυτό το χώρο γεννιέται η επιλογή.
Όταν υπάρχει επίγνωση, το συναίσθημα δεν εξαφανίζεται. Απλώς παύει να κυβερνά. Μετατρέπεται σε σύμμαχο αντί για οδηγό χωρίς κατεύθυνση.
Από την αντίδραση στη συνειδητή ανταπόκριση
Η συνειδητή ανταπόκριση δεν αρνείται το συναίσθημα. Το λαμβάνει υπόψη της. Όμως δεν του παραδίδει το τιμόνι. Μέσα από την παρατήρηση, μπορώ να επιλέξω πως θα εκφραστώ, πότε θα μιλήσω, πότε θα περιμένω.
Έτσι, το συναίσθημα γίνεται μέρος μιας εσωτερικής συνομιλίας, όχι εντολή που πρέπει να εκτελεστεί άμεσα.
Το συναίσθημα ως δάσκαλος, όχι ως κατεύθυνση
Όταν μαθαίνω να νιώθω χωρίς να παρασύρομαι, αρχίζω να εμπιστεύομαι περισσότερο τον εαυτό μου. Δε φοβάμαι τα συναισθήματά μου και δε χρειάζεται να τα καταπιέζω. Τα ακούω, τα σέβομαι, αλλά δε χάνομαι μέσα τους.
Σε αυτή τη σχέση, το συναίσθημα γίνεται δάσκαλος. Όχι πορεία χωρίς πυξίδα, αλλά ένδειξη για το που χρειάζεται να στρέψω την προσοχή μου.
Ερωτήσεις αυτοπαρατήρησης
- Πότε νιώθω ότι ένα συναίσθημα με καθοδηγεί και πότε με παρασύρει;
- Τι συμβαίνει μέσα μου λίγο πριν χάσω την εσωτερική απόσταση;
- Πως αλλάζει η στάση μου όταν παρατηρώ το συναίσθημα αντί να ταυτίζομαι μαζί του;
- Ποια συναισθήματα φοβάμαι περισσότερο να νιώσω χωρίς έλεγχο;
- Τι θα σήμαινε για μένα να εμπιστεύομαι τα συναισθήματά μου χωρίς να παραδίνομαι σε αυτά;
Πηγή photo: Envato Elements
