Η πίστη στους περιορισμούς

Η πίστη στους περιορισμούς

Ο αόρατος φραγμός στη συνειδητή δημιουργία

Πως οι αόρατες πεποιθήσεις μας φυλακίζουν
και πως απελευθερωνόμαστε προς μια ζωή
που δημιουργείται από μέσα προς τα έξω

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τους περιορισμούς ως εξωτερικά εμπόδια: καταστάσεις, συνθήκες, άτομα ή γεγονότα που «δεν τους αφήνουν» να προχωρήσουν. Όμως οι βαθύτεροι, πιο ύπουλοι περιορισμοί δε ζουν έξω από εμάς, ζουν μέσα μας. Ένας περιορισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πεποίθηση που έχουμε υιοθετήσει σαν αλήθεια:

• «Δε μπορώ.»
• «Δε γίνεται.»
• «Δεν αξίζω.»
• «Δεν είναι για μένα.»

Κάθε τέτοια εσωτερική δήλωση λειτουργεί σα μια λεπτή, αόρατη αλυσίδα που καθηλώνει τη συνειδητή δημιουργική μας δύναμη. Όχι επειδή η πραγματικότητα μας περιορίζει, αλλά επειδή εμείς δεχτήκαμε ότι είμαστε περιορισμένοι.

Η δύναμη της συνειδητής δημιουργίας

Συνειδητή δημιουργία σημαίνει: Ζω από τη βαθύτερη επίγνωση του εαυτού μου και όχι από το ασυνείδητο παρελθόν μου. Είναι η ικανότητα:

• να οραματίζομαι,
• να ευθυγραμμίζομαι,
• να ενσαρκώνω μια νέα κατάσταση ύπαρξης
• και να επιτρέπω στη ζωή να πάρει νέα μορφή μέσω αυτής της εσωτερικής αλλαγής.

Η συνειδητή δημιουργία δεν είναι τεχνική, είναι μια στάση ύπαρξης. Κι όμως, αυτή η δυνατότητα διαβρώνεται κάθε φορά που πιστεύουμε σε ένα περιορισμό. Η πίστη αυτή δε μπλοκάρει απλώς το αποτέλεσμα, μπλοκάρει εμάς, το κανάλι μέσα από το οποίο το αποτέλεσμα μπορεί να εκδηλωθεί.

Πως η πίστη στους περιορισμούς καταστρέφει τη δημιουργική ενέργεια

Κάθε άνθρωπος είναι ένα ρεύμα συνειδητότητας που ρέει ασταμάτητα. Όταν όμως δεχτεί ότι «δε μπορεί», το ρεύμα:

• συρρικνώνεται,
• χάνει κατεύθυνση,
• και τελικά παγώνει.

Η πίστη στους περιορισμούς επηρεάζει τρία βασικά επίπεδα:

α) Το νου
Ο νους αρχίζει να αναζητά αποδείξεις για τη δική του αδυναμία:
«Είδες; Δε γίνεται.»
Έτσι ενισχύει τον περιορισμό σα να ήταν φυσικός νόμος.

β) Το σώμα
Το σώμα υιοθετεί στάση συστολής.
Αναπνέει ρηχά, κουβαλά ένταση, αποθηκεύει φόβο.
Χάνει τη ζωτικότητά του.

γ) Το ενεργειακό πεδίο
Οι περιοριστικές πεποιθήσεις αποκόπτουν τη ροή της διαίσθησης, της έμπνευσης και της εσωτερικής καθοδήγησης.
Η δημιουργικότητα δε σταματά επειδή «δε μπορούμε», αλλά επειδή σταματήσαμε να επιτρέπουμε.

Με λίγα λόγια: οι περιορισμοί δε μας φυλακίζουν – η πίστη μας σε αυτούς το κάνει.

Από πού γεννιούνται οι περιορισμοί;

Οι περιοριστικές πεποιθήσεις είναι κληρονομημένες:

• από οικογένεια,
• από κοινωνία,
• από τραύματα,
• από παλιές εμπειρίες,
• από φοβισμένες εκδοχές του εαυτού μας.

Αυτές οι πεποιθήσεις εγκαθίστανται στη συνείδηση σαν προγραμματισμός. Και ο προγραμματισμός αυτός λειτουργεί στο παρασκήνιο, χωρίς να το γνωρίζουμε. Δεν περιοριζόμαστε επειδή η ζωή μας έπεισε, αλλά επειδή κάποτε πειστήκαμε και δεν το αμφισβητήσαμε ποτέ.

Η διάλυση των περιορισμών με τη δύναμη της συνειδητότητας

Ο μόνος τρόπος να διαλυθεί ένας περιορισμός είναι να το φωτίσουμε με επίγνωση.

Βήμα πρώτο: Αναγνώριση
«Τι πιστεύω ότι δε μπορώ;»

Βήμα δεύτερο: Παρατήρηση χωρίς κριτική
Παρατηρώ την πεποίθηση σα σύννεφο που περνά.
Δεν τη μάχομαι, δεν την καταπιέζω.
Τη βλέπω.

Βήμα τρίτο: Διάλυση μέσω παρουσίας
Η συνειδητότητα έχει μια ιδιότητα:
Ότι φωτίζει, διαλύεται.
Αυτό που παρατηρείται δε μπορεί πλέον να ασκεί τον ίδιο έλεγχο.

Βήμα τέταρτο: Ενσάρκωση νέας εσωτερικής αλήθειας
Δε δημιουργούμε με το «θέλω».
Δημιουργούμε με το «είμαι».

Γι’ αυτό η νέα εσωτερική δήλωση γίνεται:

• «Είμαι ικανός.»
• «Είμαι άξιος.»
• «Επιτρέπω.»
• «Αφήνω τον εαυτό μου να ανοίξει στη ζωή.»

Ζώντας πέρα από περιορισμούς: η πραγματική ελευθερία

Η αληθινή ελευθερία δεν είναι να μην έχουμε εμπόδια. Είναι να μην πιστεύουμε ότι μας ορίζουν. Όταν ο άνθρωπος σταματήσει να λειτουργεί από το φόβο, η ζωή αρχίζει να ανοίγεται μπροστά του σαν μονοπάτι γεμάτο επιλογές. Μπαίνει σε μια νέα συχνότητα:

• όπου η διαίσθηση οδηγεί,
• η ψυχή καθοδηγεί,
• και η συνειδητότητα ανοίγει δρόμους που πριν ήταν αόρατοι.

Αυτό είναι το πεδίο της συνειδητής δημιουργίας. Το πεδίο όπου ο άνθρωπος δε ζει αντιδρώντας στη ζωή, αλλά συν-δημιουργώντας μαζί της.

Το τελικό μήνυμα

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόδιο από την πεποίθηση ότι υπάρχουμε μέσα σε εμπόδια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φυλακή από την ιδέα ότι δε μπορούμε να φύγουμε από αυτή. Κάθε φορά που εγκαταλείπεις ένα περιορισμό, επιστρέφεις σε κάτι πολύ πιο αληθινό:

• τη φυσική σου δύναμη να δημιουργείς,
• να αναδύεσαι,
• να εξελίσσεσαι,
• να μεταμορφώνεις.

Και τότε θυμάσαι:
Ο μόνος πραγματικός περιορισμός ήταν η πεποίθηση ότι είσαι περιορισμένος.

Πηγή photo: Envato Elements