Όταν κάποιος σου ρουφάει την ενέργεια
Πώς αναγνωρίζεις τους ανθρώπους που σε εξαντλούν χωρίς πάντα να το καταλαβαίνεις
Υπάρχουν άνθρωποι που μετά από λίγη ώρα μαζί τους νιώθεις κουρασμένος.
Όχι επειδή έκανες κάτι απαιτητικό.
Όχι επειδή προηγήθηκε ένας καβγάς.
Αλλά επειδή η ίδια η επαφή μαζί τους σε αφήνει με την αίσθηση ότι κάτι μέσα σου έχει αδειάσει.
Λες συχνά:
«Μου ρουφάει την ενέργεια».
Η φράση αυτή είναι μεταφορική, αλλά περιγράφει κάτι πολύ πραγματικό στην καθημερινή εμπειρία.
Σημαίνει ότι, όταν βρίσκεσαι με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, χρειάζεται να δίνεις συνεχώς προσοχή, αντοχή, κατανόηση, υπομονή ή συναισθηματικό χώρο, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη ισορροπία.
Και αυτό, όταν επαναλαμβάνεται, εξαντλεί.
Ποιος είναι ο άνθρωπος που «σου ρουφάει την ενέργεια»;
Δεν είναι απαραίτητα κάποιος που φωνάζει, προσβάλλει ή δημιουργεί συνεχώς συγκρούσεις.
Μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να τον αναγνωρίσεις.
Είναι ο άνθρωπος που κάθε συνάντηση περιστρέφεται γύρω από εκείνον.
Που μιλά συνεχώς για τα προβλήματά του αλλά σπάνια ακούει τα δικά σου.
Που χρειάζεται διαρκώς επιβεβαίωση.
Που μεταφέρει παντού παράπονο, γκρίνια, φόβο, ένταση ή δράμα.
Που βρίσκει πάντα κάτι αρνητικό ακόμη και σε μια όμορφη στιγμή.
Που ζητά συμβουλές αλλά δεν θέλει πραγματικά να αλλάξει τίποτα.
Που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι πρέπει συνεχώς να τον καθησυχάζεις, να τον στηρίζεις ή να προσέχεις πώς θα μιλήσεις.
Και υπάρχει και μια ακόμη πιο δύσκολη περίπτωση:
ο άνθρωπος που σε κάνει να αισθάνεσαι ένοχος όταν δεν του δίνεις αυτό που θέλει.
Τον χρόνο σου.
Την προσοχή σου.
Τη διαθεσιμότητά σου.
Τη συμφωνία σου.
Πώς καταλαβαίνεις ότι μια σχέση σε εξαντλεί;
Πολλές φορές το αντιλαμβάνεσαι πρώτα μέσα σου.
Πριν τον συναντήσεις, μπορεί ήδη να αισθάνεσαι βάρος.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, πιάνεις τον εαυτό σου να προσπαθεί συνεχώς να κρατήσει τις ισορροπίες.
Όταν φεύγεις, χρειάζεσαι ησυχία.
Μπορεί να έχεις νεύρα χωρίς προφανή λόγο.
Να αισθάνεσαι κουρασμένος.
Να σκέφτεσαι για ώρες όσα ειπώθηκαν.
Ή ακόμη να νιώθεις ενοχή επειδή δεν έκανες «αρκετά» για τον άλλον.
Αυτό είναι σημαντικό:
δεν μας εξαντλεί μόνο αυτό που λέει κάποιος.
Μας εξαντλεί και ο τρόπος με τον οποίο αισθανόμαστε ότι πρέπει να υπάρχουμε δίπλα του.
Αν δεν μπορείς να χαλαρώσεις, να είσαι ο εαυτός σου, να διαφωνήσεις ή να πεις «όχι», τότε η σχέση ζητά συνεχώς ενέργεια από εσένα.
Δεν σε εξαντλεί μόνο αυτό που κάνει ο άλλος.
Σε εξαντλεί και αυτό που αναγκάζεσαι να γίνεσαι όταν είσαι μαζί του.
Και τι σημαίνει «τοξικός άνθρωπος»;
Η λέξη «τοξικός» χρησιμοποιείται πολύ εύκολα.
Δεν είναι κάθε άνθρωπος που περνά μια δύσκολη περίοδο τοξικός.
Όλοι κάποια στιγμή μπορεί να γκρινιάξουμε περισσότερο, να ζητήσουμε στήριξη ή να κουράσουμε τους ανθρώπους γύρω μας.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτό δεν είναι μια περίοδος αλλά ένα σταθερό μοτίβο.
Όταν μια σχέση βασίζεται συνεχώς στην ανισορροπία.
Όταν ο ένας παίρνει και ο άλλος δίνει.
Όταν ο ένας απαιτεί και ο άλλος προσαρμόζεται.
Όταν ο ένας εκτονώνεται και ο άλλος φεύγει εξαντλημένος.
Όταν τα όριά σου δεν γίνονται σεβαστά.
Όταν κάθε προσπάθεια να προστατεύσεις τον χώρο σου αντιμετωπίζεται σαν απόρριψη ή επίθεση.
Εκεί δεν μιλάμε απλώς για μια δύσκολη ημέρα.
Μιλάμε για έναν τρόπο σχέσης που σε φθείρει.
Δε χρειάζεται να συμμετέχεις σε κάθε αρνητικότητα
Οι άνθρωποι που μας εξαντλούν έχουν συχνά έναν τρόπο να μας τραβούν στον δικό τους εσωτερικό κόσμο.
Στη γκρίνια τους.
Στον θυμό τους.
Στην ανάγκη τους για σύγκρουση.
Στην επανάληψη των ίδιων προβλημάτων.
Και χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να ζούμε για λίγο μέσα σε αυτόν τον κόσμο μαζί τους.
Το σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι μπορούμε να ακούμε χωρίς να απορροφούμε.
Να καταλαβαίνουμε χωρίς να παίρνουμε πάνω μας.
Να νοιαζόμαστε χωρίς να γινόμαστε υπεύθυνοι για το πώς αισθάνεται ο άλλος.
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις σε κάθε παράπονο.
Δεν χρειάζεται να διορθώσεις κάθε πρόβλημα.
Δεν χρειάζεται να είσαι διαθέσιμος κάθε φορά που κάποιος σε χρειάζεται.
Και κυρίως:
δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι ενοχή επειδή προστατεύεις τον δικό σου χώρο.
Μπορείς να νοιάζεσαι χωρίς να απορροφάς.
Να ακούς χωρίς να κουβαλάς.
Να είσαι κοντά χωρίς να χάνεσαι.
Τα όρια προστατεύουν την ενέργειά σου
Η προστασία της ενέργειάς μας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να κόψουμε ανθρώπους από τη ζωή μας.
Σημαίνει ότι αρχίζουμε να βλέπουμε καθαρά τι μας κάνει καλό και τι μας εξαντλεί.
Μπορεί να χρειαστεί να περιορίσουμε τον χρόνο μιας συνάντησης.
Να μην απαντήσουμε αμέσως σε ένα τηλεφώνημα.
Να πούμε «δεν μπορώ να το συζητήσω τώρα».
Να σταματήσουμε να εξηγούμε ξανά και ξανά τις επιλογές μας.
Ή, σε κάποιες περιπτώσεις, να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη απόσταση.
Το όριο δεν είναι τιμωρία.
Είναι ένας τρόπος να μην εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας μέσα στις ανάγκες των άλλων.
Το όριο δεν είναι απόρριψη.
Είναι το σημείο όπου θυμάσαι ότι μέσα στη σχέση υπάρχεις κι εσύ.
Πρόσεξε πώς νιώθεις μετά
Ίσως αυτό να είναι το πιο απλό κριτήριο.
Παρατήρησε πώς αισθάνεσαι αφού περάσεις χρόνο με κάποιον.
Οι σχέσεις δεν χρειάζεται πάντα να είναι εύκολες.
Αλλά οι υγιείς σχέσεις αφήνουν χώρο.
Δεν σε κάνουν συνεχώς να αισθάνεσαι μικρότερος, βαρύτερος ή άδειος.
Υπάρχει αμοιβαιότητα.
Υπάρχει ενδιαφέρον και για τους δύο.
Υπάρχει η δυνατότητα να πεις «όχι» χωρίς να φοβάσαι τι θα ακολουθήσει.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πολύ σημαντικό:
μπορείς να φύγεις από τη συνάντηση και να παραμένεις ο εαυτός σου.
Γιατί τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος «μας ρουφάει την ενέργεια», ίσως αυτό που πραγματικά περιγράφουμε είναι ότι μέσα στη σχέση δίνουμε συνεχώς περισσότερο από όσο μπορούμε να δώσουμε.
Και η αλλαγή αρχίζει όταν σταματάμε να θεωρούμε αυτονόητο ότι πρέπει να το κάνουμε.
Δε χρειάζεται να κλείσεις την καρδιά σου για να προστατεύσεις την ενέργειά σου. Χρειάζεται να μάθεις μέχρι πού φτάνει η δική σου ευθύνη και πού αρχίζει η ευθύνη του άλλου.
