Όταν το παιδί μέσα μας φοβάται
Πως αλλάζουμε βαθιά εσωτερικά μοτίβα χωρίς να πολεμάμε τον εαυτό μας
Πολλές φορές στη ζωή νιώθουμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε κάτι – μια σχέση, μια συμπεριφορά, μια επιλογή – αλλά όσο κι αν προσπαθούμε, κάτι μέσα μας αντιστέκεται. Δεν είναι τεμπελιά. Δεν είναι έλλειψη θέλησης. Είναι ένα κομμάτι μας που φοβάται. Και συνήθως… αυτό το κομμάτι δεν είναι ενήλικο.
Το παιδικό μας σύστημα επιβίωσης
Όταν ήμασταν παιδιά, δεν είχαμε τη δύναμη να επιλέγουμε. Εξαρτιόμασταν από τους μεγάλους για ασφάλεια, αποδοχή και αγάπη. Όταν αυτές οι ανάγκες δεν καλύπτονταν, το παιδικό μας μυαλό έκανε το μόνο που μπορούσε: προσαρμόστηκε για να επιβιώσει.
- Ένα παιδί που δεν έπαιρνε αγκαλιές, έμαθε να μην τις ζητά.
- Ένα παιδί που δεχόταν κριτική, έμαθε να μη φαίνεται.
- Ένα παιδί που απορριπτόταν, έμαθε να μην ενοχλεί.
Αυτές οι στρατηγικές ήταν σοφές τότε.
Αλλά μένουν ενεργές και στην ενήλικη ζωή, ακόμα κι αν δε μας εξυπηρετούν πια.
Γιατί ο εαυτός μας «σαμποτάρει» την αλλαγή
Ως ενήλικες θέλουμε οικειότητα, εξέλιξη, χαρά, ελευθερία.
Το παιδικό κομμάτι όμως μέσα μας ρωτά:
– «Κι αν πληγωθούμε ξανά;»
– «Κι αν απορριφθούμε;»
– «Κι αν αποτύχουμε;»
Έτσι γεννιέται η εσωτερική σύγκρουση:
– ο ενήλικος εαυτός θέλει να προχωρήσει
– το παιδικό κομμάτι θέλει απλώς να προστατευτεί
Και όσο πολεμάμε αυτό το κομμάτι, τόσο πιο δυνατά αντιστέκεται.
Η αλλαγή δεν έρχεται με πίεση, αλλά με ασφάλεια
Τα εσωτερικά μοτίβα δε διαλύονται με αποφάσεις τύπου «από αύριο θα είμαι αλλιώς».
Αλλάζουν όταν ένα κομμάτι μέσα μας νιώσει:
«Τώρα είναι ασφαλές».
Όπως ακριβώς ένα παιδί δε μαθαίνει όταν το μαλώνεις, αλλά όταν το καθησυχάζεις.
Ένα απλό παράδειγμα
Ίσως θέλεις να εκφράζεσαι περισσότερο.
Κάθε φορά όμως που πας να μιλήσεις, σφίγγεσαι.
Ο ενήλικος εαυτός λέει:
«Δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι».
Το παιδικό κομμάτι θυμάται:
«Την τελευταία φορά που μίλησα, γελάσανε».
Αν αγνοήσεις ή καταπιέσεις αυτό το κομμάτι, θα συνεχίσει να σε «κρατά πίσω».
Αν όμως το ακούσεις, κάτι αρχίζει να αλλάζει.
Η δύναμη της καρδιακής επίγνωσης
Υπάρχει ένας χώρος μέσα μας όπου δε χρειάζεται ανάλυση: η καρδιά.
Όταν στρέφουμε εκεί την προσοχή μας – μέσα από αναπνοή, ησυχία, παρουσία – δημιουργείται ένα πεδίο ασφάλειας.
Εκεί μπορούμε να ρωτήσουμε απαλά:
- «Τι φοβάσαι;»
- «Τι σου έλειψε τότε;»
Και αντί να δώσουμε λύσεις, προσφέρουμε κάτι πολύ πιο θεραπευτικό:
αναγνώριση, αποδοχή, συμπόνια.
Η στιγμή της εσωτερικής επανένωσης
Όταν ένα πληγωμένο κομμάτι νιώσει ότι:
– το βλέπουν
– το ακούν
– δεν το πιέζουν
χαλαρώνει.
Και τότε, για πρώτη φορά, συμφωνεί να μεγαλώσει μαζί μας.
Όχι επειδή το διατάξαμε.
Αλλά επειδή το φροντίσαμε.
Δε θεραπευόμαστε πολεμώντας τον εαυτό μας
Η πραγματική αλλαγή δεν έρχεται όταν «διορθώνουμε» τον εαυτό μας.
Έρχεται όταν παύουμε να τον εγκαταλείπουμε.
Κάθε μοτίβο που σε περιορίζει ήταν κάποτε μια προσπάθεια να σωθείς.
Όταν το τιμάς αντί να το πολεμάς, μεταμορφώνεται.
Μια μικρή υπενθύμιση
Δε χρειάζεται να γίνεις άλλος άνθρωπος. Χρειάζεται να πάρεις μαζί σου όλα τα κομμάτια σου.
Και τότε, χωρίς μάχη, χωρίς βία, χωρίς πίεση, η αλλαγή συμβαίνει από μόνη της.
Πηγή photo: Microsoft Designer
