Η μεταμόρφωση του εαυτού
Από την ψευδαίσθηση του «εγώ» στην ενότητα του «είναι»
Σε πολλές σύγχρονες πνευματικές διδασκαλίες, ο εαυτός παρουσιάζεται ως κάτι απατηλό. Η φώτιση περιγράφεται σαν την ολοκληρωτική διάλυση της προσωπικής ταυτότητας – σα να σταματά να υπάρχει «κάποιος» που βιώνει ή πράττει. Οι εμπειρίες απλώς συμβαίνουν, χωρίς να υπάρχει ένα «εγώ» που τις κατοικεί. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση μοιάζει να παρανοεί κάτι ουσιαστικό: το ότι η αφύπνιση δεν είναι εξαφάνιση, αλλά διεύρυνση. Δεν είναι απώλεια του εαυτού, αλλά αναγέννησή του σε βαθύτερη, ενωτική μορφή.
Κύματα και ωκεανός: Μια πιο αληθινή μεταφορά
Φαντάσου τον εαυτό σου ως κύμα μέσα στον απέραντο ωκεανό της ύπαρξης. Όταν δεν έχουμε αφυπνιστεί, νομίζουμε πως είμαστε ένα ξεχωριστό κύμα, αποκομμένο από το όλον. Όταν όμως «ξυπνάμε», κατανοούμε πως είμαστε και κύμα και ωκεανός ταυτόχρονα – μοναδικοί μέσα στη συνολική ενότητα. Δε χάνουμε την ατομικότητά μας, απλώς αναγνωρίζουμε ότι η ατομικότητα είναι μια έκφραση του συνόλου. Ενεργούμε ως πρόσωπα, αλλά ταυτόχρονα παραμένουμε άρρηκτα δεμένοι με το σύμπαν.
Από τη διάλυση στην επέκταση
Η αφύπνιση, λοιπόν, δε σημαίνει ότι ο εαυτός παύει να υπάρχει. Σημαίνει ότι επεκτείνεται. Στην «κοιμισμένη» μας κατάσταση, ταυτιζόμαστε μόνο με το σώμα και το μυαλό μας. Καθώς όμως ξυπνάμε, η ταυτότητά μας απλώνεται – αγκαλιάζει τη ζωή, τους άλλους, τη φύση, τη γη ολόκληρη. Από μια στενή, εγωκεντρική προοπτική περνάμε σε μια οικουμενική συνείδηση, όπου δεν υπάρχουν «εγώ» και «εσύ», αλλά ένα ενιαίο πεδίο ύπαρξης.
Το «εαυτό-σύστημα»: Ο αόρατος διαχειριστής
Ίσως η ιδέα του «μη-εαυτού» γεννήθηκε επειδή, στην κατάσταση της αφύπνισης, το σύστημα του εαυτού λειτουργεί τόσο ήρεμα και αρμονικά που μοιάζει να έχει εξαφανιστεί. Δεν είναι όμως ανύπαρκτο. Είναι απαλό, διακριτικό, ενσωματωμένο. Αν ο συνηθισμένος εαυτός είναι μια πόλη με τείχη, τότε ο αφυπνισμένος εαυτός είναι ένα μικρό οικολογικό χωριό που αναπνέει μέσα στο τοπίο. Δεν ξεχωρίζει από αυτό – το συμπληρώνει.
Νέος εαυτός, όχι ανυπαρξία
Η αφύπνιση δεν εξαλείφει το «εγώ». Το μεταμορφώνει. Ο παλιός, αυστηρός αυτοκράτορας του νου παραιτείται και στη θέση του μένει ένας ταπεινός διαχειριστής – μια ήσυχη επίγνωση που υπηρετεί την ισορροπία. Υπάρχει, λοιπόν, εαυτός, μόνο που δεν κυριαρχεί, αλλά συνεργάζεται με το σύνολο.
Η παγίδα της πνευματικής παράκαμψης
Η άποψη ότι «ο εαυτός δεν υπάρχει» μπορεί να γίνει επικίνδυνη όταν χρησιμοποιείται ως τρόπος φυγής από τον ψυχικό πόνο. Αν πιστέψεις ότι δεν υπάρχεις, μπορεί να αγνοήσεις πληγές που χρειάζονται θεραπεία – φόβους, σχέσεις, απογοητεύσεις. Η αληθινή αφύπνιση δεν παρακάμπτει τον εαυτό, τον θεραπεύει και τον ολοκληρώνει. Η άρνηση του εαυτού δεν οδηγεί στη φώτιση – οδηγεί στην αποσύνδεση. Η αποδοχή, αντίθετα, ανοίγει τον δρόμο για ένωση με το Όλον.
Συμπέρασμα
Ο εαυτός δεν είναι ψευδαίσθηση. Είναι η γέφυρα ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θεϊκό. Μέσα από αυτόν βιώνουμε, μαθαίνουμε και τελικά επιστρέφουμε στην ενότητα απ’ όπου προήλθαμε. Δε χρειάζεται να τον αρνηθούμε. Αρκεί να τον αφήσουμε να μεταμορφωθεί.
Πηγή photo: Microsoft Designer
