Η σοφία του σώματος
Όταν το σώμα ψιθυρίζει όσα το μυαλό αρνείται να ακούσει
Το σώμα είναι ο αρχαιότερος δάσκαλός μας. Μιλάει σε μια γλώσσα χωρίς λέξεις, μια γλώσσα από παλμούς, εντάσεις, αναπνοές, φως και βάρος. Κι όμως, μέσα στο θόρυβο της καθημερινότητας, συχνά ακούμε τα πάντα – εκτός από εκείνο. Όταν το μυαλό βυθίζεται στη σκέψη και η διαίσθηση σιωπά, το σώμα αναλαμβάνει. Με τρόπους απλούς αλλά αλάνθαστους, προσπαθεί να μας επιστρέψει στο μονοπάτι της αλήθειας. Αυτό το άρθρο είναι μια υπενθύμιση: η σοφία που ψάχνεις δε βρίσκεται κάπου έξω, βρίσκεται ήδη μέσα σου, χαραγμένη στους ιστούς σου.
1. Το σώμα ως πυξίδα: η πρώτη γλώσσα της ψυχής
Πριν μάθουμε να μιλάμε, το σώμα μας ήδη επικοινωνούσε. Το σφίξιμο στο στομάχι, η ζεστασιά στο στήθος, η τάση προς ή μακριά από έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση – είναι όλα μορφές κατεύθυνσης. Το σώμα δεν ψεύδεται. Δε «σκέφτεται» τι πρέπει. Γνωρίζει. Κάθε μικρή αίσθηση είναι μια πυξίδα που στρέφεται προς το πιο αληθινό για εμάς, ακόμα κι όταν το μυαλό προσπαθεί να το αγνοήσει.
2. Όταν το μυαλό σιωπά, το σώμα φωνάζει
Όσο περισσότερο αγνοούμε τα σήματα του σώματος, τόσο πιο δυνατά αυτά γίνονται.
- Μια αδιόρατη ενόχληση γίνεται βάρος.
- Ένα απαλό «όχι» γίνεται εξάντληση.
- Μια μικρή κόπωση γίνεται κατάρρευση.
- Ένα κρυφό άγχος γίνεται σύμπτωμα.
Το σώμα δε μας τιμωρεί, μας προστατεύει. Μας σταματά όταν εμείς αρνούμαστε να σταματήσουμε. Μας ξεκουράζει όταν ο νους επιμένει να συνεχίσει. Μας αλλάζει ρυθμό, ώστε να ξανασυντονιστούμε με την αλήθεια μας.
3. Η ενέργεια που μιλά μέσα από την ύλη
Κάθε κύτταρο κρατά μνήμη. Κάθε όργανο κρατά ιστορία. Κάθε σύμπτωμα είναι μια ενεργειακή αφήγηση που ζητάει να ειπωθεί. Όταν νιώθουμε:
- βάρος στο στήθος → ίσως δεν εκφράζουμε κάτι
- κόμπο στο λαιμό → ίσως συγκρατούμε την αλήθεια μας
- πόνο στη μέση → ίσως σηκώνουμε βάρη που δεν είναι δικά μας
- ένταση στα άκρα → ίσως χάνουμε επαφή με τη γείωσή μας
Το σώμα μας προτείνει κάθε μέρα: «Μίλα. Άκου. Άφησε. Ελευθερώσου.»
4. Η πρακτική της ενσώματης επίγνωσης
Μία απλή, απαλή πρακτική μπορεί να ξανανοίξει την επικοινωνία με το σώμα:
- Σταμάτα.
- Φέρε την προσοχή στην αναπνοή.
- Ρώτα: «Τι νιώθω τώρα; Πού το νιώθω;»
- Περίμενε. Μην αναλύεις. Παρατήρησε.
Μερικές φορές η απάντηση έρχεται σα θερμότητα. Άλλες σαν εικόνα. Άλλες σα λέξη που γλιστρά στο νου χωρίς προσπάθεια. Όσο περισσότερο τιμάς αυτή τη διαδικασία, τόσο πιο καθαρή γίνεται η σύνδεση.
5. Ο ιερός διάλογος νου–σώματος
Ο νους είναι καλός στο να σχεδιάζει. Το σώμα είναι σοφό στο να δείχνει τι είναι αληθινό. Όταν οι δύο συνεργάζονται:
- βρίσκουμε ισορροπία
- παίρνουμε αποφάσεις από εσωτερική καθαρότητα
- ζούμε με περισσότερη γαλήνη
- βαδίζουμε σε μονοπάτια που πραγματικά μας ανήκουν
- Ο νους βλέπει από ψηλά. Το σώμα βλέπει από μέσα. Και η ψυχή βλέπει την αλήθεια πίσω από όλα.
6. Εμπιστεύσου αυτό που ήδη γνωρίζεις
Η μεγαλύτερη πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας είναι να σταματήσουμε να απαιτούμε εξηγήσεις πριν ακούσουμε το σώμα. Δε χρειάζεται να καταλάβεις γιατί νιώθεις κάτι για να το τιμήσεις. Το σώμα γνωρίζει πριν από το μυαλό. Και γνωρίζει πάντα με ακρίβεια, αγάπη και αφοσίωση στη δική σου εσωτερική ελευθερία. Μείνε κοντά του. Γιατί μέσα από αυτό μιλά ο πιο αληθινός σου Εαυτός.
Πηγή photo: Envato Elements
