Η αλήθεια θα σε ελευθερώσει – αλλά πρώτα θα σε θυμώσει
Όταν αρχίζεις να βλέπεις καθαρά όσα δεν επέλεξες ποτέ συνειδητά
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή όπου κάτι μέσα μας αρχίζει να ραγίζει. Όχι επειδή όλα πάνε λάθος, αλλά επειδή κάτι δεν «κολλάει» πια. Λόγια, κανόνες, ρόλοι και βεβαιότητες που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητα αρχίζουν να αμφισβητούνται. Και τότε εμφανίζεται ο θυμός. Όχι ως αδυναμία, αλλά ως σημάδι αφύπνισης.
Γιατί πριν η αλήθεια μας ελευθερώσει, μας φέρνει αντιμέτωπους
με όσα μας διαμόρφωσαν χωρίς να μας ρωτήσουν.
Μεγαλώσαμε μέσα σε έτοιμες αλήθειες
Από τα πρώτα μας χρόνια, μάθαμε πως «πρέπει» να είμαστε. Τι είναι σωστό, τι είναι λάθος, τι αξίζει, τι όχι. Μας έμαθαν πως να αγαπάμε, πως να φοβόμαστε, πως να ονειρευόμαστε – μέσα από τα φίλτρα των άλλων. Δεν υπήρχε κακή πρόθεση. Υπήρχε απλώς συνέχεια. Οι πεποιθήσεις περνούν από γενιά σε γενιά όπως οι οικογενειακές ιστορίες: σιωπηλά, αυτονόητα, χωρίς ερώτηση.
Και κάπως έτσι, μεγαλώσαμε με σκέψεις που δε γεννήθηκαν μέσα μας.
Όταν η αμφισβήτηση ξεκινά
Η αμφισβήτηση δεν έρχεται ξαφνικά. Ξεκινά με ένα αίσθημα. Μια εσωτερική δυσφορία. Μια ερώτηση που δεν έχει άμεση απάντηση. Ένα «κάτι δε μου ταιριάζει πια».
Και τότε αρχίζουμε να βλέπουμε:
- ότι πολλές επιλογές μας δεν ήταν πραγματικά δικές μας
- ότι πολλές ενοχές μας δε μας ανήκουν
- ότι πολλές αλήθειες μας ήταν δανεικές
Αυτή η συνειδητοποίηση δε φέρνει αμέσως γαλήνη. Φέρνει θυμό.
Ο θυμός ως στάδιο αφύπνισης
Ο θυμός που εμφανίζεται δεν είναι τυχαίος. Είναι ο θυμός του εαυτού που καταλαβαίνει ότι έζησε μέσα σε περιορισμούς που δεν επέλεξε. Ότι προσπάθησε να χωρέσει σε ρόλους που δεν τον εξέφραζαν. Ότι αγάπησε, φοβήθηκε και αποφάσισε με τη λογική άλλων. Αυτός ο θυμός δεν είναι καταστροφικός. Είναι αποκαλυπτικός. Δείχνει τα σημεία όπου προδώσαμε τον εαυτό μας για να ανήκουμε, να είμαστε αποδεκτοί, να νιώθουμε ασφαλείς.
Η σύγκρουση με το κατεστημένο
Το κατεστημένο δεν είναι μόνο κοινωνικό. Είναι εσωτερικό. Είναι οι φωνές που λένε:
- «έτσι είναι η ζωή»
- «μην το ψάχνεις»
- «υπερβάλλεις»
Όταν αρχίζουμε να τις αμφισβητούμε, μοιάζει σα να γκρεμίζεται το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Γιατί αν αυτά δεν είναι αλήθεια, τότε ποιος είμαι εγώ χωρίς αυτά;
Η αλήθεια δεν καταστρέφει, δημιουργεί χώρο.
Από το θυμό στη διαύγεια
Αν επιτρέψουμε στο θυμό να υπάρξει χωρίς να μας καταπιεί, γίνεται πέρασμα. Μετατρέπεται σε επίγνωση. Σε διάκριση. Σε καθαρότητα. Αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε:
- τι είναι δικό μας και τι υιοθετήσαμε
- τι μας θρέφει και τι μας περιορίζει
- ποιοι είμαστε πίσω από τους ρόλους
Και εκεί, σιγά σιγά, γεννιέται η ελευθερία.
Η ελευθερία δεν είναι εύκολη, είναι όμως αληθινή
Η ελευθερία που έρχεται μετά την αλήθεια δεν είναι άνετη. Δεν υπόσχεται ασφάλεια. Υπόσχεται αυθεντικότητα. Να ζεις με λιγότερα «πρέπει» και περισσότερη εσωτερική συμφωνία.
Δε σημαίνει να απορρίπτεις τα πάντα. Σημαίνει να επιλέγεις συνειδητά.
Συμπέρασμα
Η αλήθεια δεν έρχεται για να μας ηρεμήσει. Έρχεται για να μας ξυπνήσει. Και το πρώτο της άγγιγμα συχνά μοιάζει με θυμό. Γιατί μας δείχνει όσα ανεχτήκαμε, όσα πιστέψαμε, όσα ζήσαμε με τη λογική άλλων. Αν όμως αντέξουμε αυτή τη φάση, αν μείνουμε παρόντες και ειλικρινείς, η αλήθεια κάνει αυτό που υπόσχεται: μας ελευθερώνει.
Όχι από τον κόσμο – αλλά από ότι δεν είμαστε εμείς.
Πηγή photo: Envato Elements
