Ξαναβρίσκοντας τον αληθινό εαυτό
Επιστροφή σε αυτό που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός
Απελευθερώσου από τις επιρροές και τις προσδοκίες των άλλων
και άκου ξανά τη δική σου εσωτερική φωνή
Όταν είμαστε παιδιά, ζούμε μέσα από καθαρή φαντασία. Ονειρευόμαστε χωρίς περιορισμούς, χωρίς «πρέπει», χωρίς φόβο. Τα πάθη μας είναι γνήσια – προέρχονται από χαρά, ενθουσιασμό και περιέργεια. Θέλουμε να χορεύουμε, να τραγουδάμε, να δημιουργούμε, να ανακαλύπτουμε. Τα όνειρα μοιάζουν όσο κοντινά είναι και τα παιχνίδια μας.
Μεγαλώνοντας, όμως, κάτι αλλάζει. Η φωνή μέσα μας, η τόσο ζωντανή και αυθόρμητη, αρχίζει να καλύπτεται από εξωτερικές απόψεις: γονείς, δάσκαλοι, περιβάλλον. Πολλές φορές με καλή πρόθεση, μας κατευθύνουν σε επιλογές πιο «ασφαλείς», πιο «λογικές». Οι συμβουλές που ακούγονται ως φροντίδα – «Δε θα βγάλεις χρήματα από αυτό», «ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος», «διάλεξε κάτι πιο σίγουρο» – ριζώνουν μέσα μας.
Έτσι, αντί να κυνηγήσουμε αυτό που μας άναβε φωτιά, αρχίζουμε να προσαρμοζόμαστε σε αυτό που οι άλλοι θεωρούν σωστό. Κάπου εκεί, τα γνήσια πάθη μας μπαίνουν στο συρτάρι και ξεχνιούνται. Η σπίθα σβήνει όχι γιατί δεν υπήρχε δυναμικό, αλλά γιατί δεν της επιτράπηκε να εξελιχθεί.
Και περνούν τα χρόνια.
Μέχρι που μια μέρα ξυπνάμε και συνειδητοποιούμε ότι έχουμε προσαρμόσει τη ζωή μας σε έναν ρόλο που δεν μας εκφράζει. Μπορεί να έχουμε πετύχει, να έχουμε έναν «σωστό» δρόμο, αλλά όχι τον δικό μας δρόμο. Νιώθουμε κόπωση, έλλειψη νοήματος, ένα αόριστο κενό.
Η αλήθεια είναι ότι δε χάνουμε ποτέ τον αυθεντικό μας εαυτό. Απλώς γίνεται σιωπηλός όταν σταματάμε να τον ακούμε. Κάποια στιγμή, μια πρόκληση, μια κρίση ή ακόμα και η κούραση από το «πρέπει» μάς αναγκάζει να κάνουμε μια παύση. Και τότε αρχίζει η επιστροφή. Ξαναθυμόμαστε τα παλιά όνειρα, τα αληθινά μας θέλω. Ανακαλύπτουμε πως τα πάθη μπορεί να αλλάζουν μορφή, όμως η ουσία τους παραμένει. Όπως ένα φυτό που έμεινε καιρό στο σκοτάδι – με λίγο φως και χώρο, ξαναρχίζει να αναπτύσσεται.
Καμία καριέρα, καμία επιτυχία και κανένας ρόλος δε μπορεί να μας γεμίσει πραγματικά αν δεν τρέφει την ψυχή μας.
Όταν τελικά επιτρέπουμε στον αυθεντικό μας εαυτό να εμφανιστεί, να εκφραστεί και να λάμψει:
- σταματάμε να ζούμε για να ευχαριστήσουμε τους άλλους,
- σταματάμε να απολογούμαστε για το ποιοι είμαστε,
- νιώθουμε ζωντανοί κι όχι απλώς λειτουργικοί.
Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη πιο όμορφο:
η αυθεντικότητά μας εμπνέει τους άλλους χωρίς προσπάθεια.
Δε χρειάζεται να κάνουμε κάτι εντυπωσιακό.
Αρκεί να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ΕΑΥΤΟΣ.
Όταν ζεις αληθινά, γίνεσαι φως για τους άλλους – χωρίς καν να το προσπαθήσεις.
Η μεγαλύτερη προσφορά που μπορούμε να κάνουμε στον κόσμο δεν είναι η τελειότητα.
Είναι η αλήθεια μας.
Πηγή photo: Envato Elements
