Οι πεποιθήσεις του παρελθόντος και το αόρατο βάρος που κουβαλάμε
Πως οι παλιές εσωτερικές ιστορίες μας κρατούν στάσιμους
και πως αρχίζουμε να απελευθερωνόμαστε
Οι περισσότερες δυσκολίες που συναντάμε στη ζωή μας δεν ξεκινούν στο παρόν. Ξεκινούν από ιστορίες που δημιουργήθηκαν πολύ νωρίτερα, σε μια εποχή όπου προσπαθούσαμε απλώς να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και πως «λειτουργεί» ο κόσμος. Αυτές οι ιστορίες μετατράπηκαν σε πεποιθήσεις – και οι πεποιθήσεις, σιωπηλά, καθορίζουν τις επιλογές μας.
Πως γεννιούνται οι πεποιθήσεις
Οι πεποιθήσεις δεν είναι τυχαίες. Διαμορφώνονται μέσα από εμπειρίες, λόγια, συμπεριφορές και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές. Ένα παιδί που δεν ένιωσε ασφάλεια μπορεί να πιστέψει ότι «ο κόσμος είναι επικίνδυνος». Ένα παιδί που δεν εισακούστηκε μπορεί να υιοθετήσει την ιδέα ότι «η φωνή μου δε μετρά». Αυτές οι πεποιθήσεις κάποτε μας προστάτεψαν. Μας βοήθησαν να προσαρμοστούμε, να επιβιώσουμε, να ανήκουμε. Όμως αυτό που ήταν χρήσιμο τότε, δεν είναι απαραίτητα αλήθεια τώρα.
Όταν το παρελθόν καθοδηγεί το παρόν
Οι παλιές πεποιθήσεις λειτουργούν σα φίλτρα. Μέσα από αυτές βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τη ζωή. Ακόμη κι αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει, ο εσωτερικός μηχανισμός συνεχίζει να αντιδρά σαν να βρισκόμαστε στο παρελθόν. Έτσι:
- αποφεύγουμε ευκαιρίες
- φοβόμαστε την αλλαγή
- επαναλαμβάνουμε τις ίδιες σχέσεις
- μένουμε σε καταστάσεις που δεν μας εκφράζουν
Όχι επειδή δε μπορούμε να προχωρήσουμε, αλλά επειδή κάτι μέσα μας πιστεύει ότι δεν επιτρέπεται.
Η εξέλιξη απαιτεί αποδόμηση
Η εξέλιξη δεν έρχεται μόνο με νέες γνώσεις ή στόχους. Έρχεται κυρίως όταν τολμάμε να αμφισβητήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Όταν κοιτάζουμε μια παλιά πεποίθηση και αναρωτιόμαστε:
Είναι ακόμα αληθινή; Μου ανήκει; Με εξυπηρετεί;
Αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι άβολη. Οι πεποιθήσεις μας δίνουν ταυτότητα. Όταν αρχίζουν να κλονίζονται, νιώθουμε ότι χάνουμε έδαφος. Όμως αυτό το «κενό» είναι το σημείο όπου μπορεί να γεννηθεί κάτι νέο.
Από την αυτόματη ζωή στη συνειδητή επιλογή
Όταν οι πεποιθήσεις του παρελθόντος παραμένουν ασυνείδητες, ζούμε στον αυτόματο πιλότο. Αντίθετα, όταν τις φέρνουμε στο φως, αποκτούμε επιλογή. Δε χρειάζεται να πολεμήσουμε το παρελθόν. Χρειάζεται να το κατανοήσουμε. Να αναγνωρίσουμε ότι οι πεποιθήσεις μας δεν είναι η αλήθεια – είναι ερμηνείες που κάποτε είχαν νόημα.
Η απελευθέρωση δεν είναι απόρριψη
Η αλλαγή πεποιθήσεων δε σημαίνει ότι απορρίπτουμε όσα ζήσαμε. Σημαίνει ότι τιμούμε τη διαδρομή μας, χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε αυτή. Παίρνουμε τη σοφία και αφήνουμε το βάρος. Όταν μια παλιά πεποίθηση χαλαρώνει, δημιουργείται χώρος. Χώρος για νέα εμπειρία, νέα σχέση με τον εαυτό, νέα κατεύθυνση ζωής.
Κλείνοντας
Οι πεποιθήσεις του παρελθόντος δεν είναι εχθροί – είναι μάρτυρες μιας παλιότερης εκδοχής μας. Όμως η ζωή εξελίσσεται και μας καλεί να εξελιχθούμε μαζί της. Όσο κρατιόμαστε από παλιές ιστορίες, μένουμε πίσω. Όταν όμως τολμάμε να τις ξαναγράψουμε, ανοίγεται ο δρόμος προς μια πιο αυθεντική, ελεύθερη και συνειδητή ζωή.
Η εξέλιξη δε ζητά να γίνουμε κάτι άλλο.
Ζητά να αφήσουμε αυτό που δεν είμαστε πια.
Πηγή photo: Envato Elements
