Όταν η ζωή γίνεται στάσιμη
Πως η αλλαγή ξαναξυπνά την αληθινή ζωντάνια μέσα μας
Κάποιες φορές δε ζούμε, απλώς επιβιώνουμε. Το κλειδί για να ξανανιώσουμε ζωντανοί βρίσκεται στην ικανότητά μας να προσκαλούμε συνειδητά την αλλαγή.
Επιβίωση ή ευημερία;
Υπάρχουν δύο τρόποι να πορευόμαστε στη ζωή: να ζούμε με πλήρη παρουσία ή να κινούμαστε μηχανικά απλώς για να «βγει η μέρα». Η προσαρμοστικότητα είναι πολύτιμη, όμως όταν μετατρέπεται σε μόνιμη κατάσταση παγίωσης, μπορεί να γίνει παγίδα. Πολλοί άνθρωποι μένουν για χρόνια σε συνθήκες που δεν τους ταιριάζουν επειδή αισθάνονται ασφαλείς. Η ασφάλεια όμως, όταν δε συνοδεύεται από ζωντάνια, σταδιακά εξαντλεί την ψυχική και σωματική ενέργεια. Και τότε αρχίζουν να εμφανίζονται σημάδια όπως:
- απουσία σκοπού
- μια σχέση που έχει χάσει το νόημά της
- άγχος και απογοήτευση
- μειωμένη υγεία
- έλλειψη κινήτρου στη δουλειά
- αίσθηση ότι έχουμε χάσει τον εαυτό μας
Αυτές οι καταστάσεις δεν εμφανίζονται ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα μικρών, επαναλαμβανόμενων συμβιβασμών.
Η σχέση με τον εαυτό μας καθορίζει τη ζωή μας
Πριν αλλάξει οτιδήποτε στη ζωή μας, χρειάζεται να κοιτάξουμε πρώτα μέσα μας. Πρέπει να τονίσουμε κάτι θεμελιώδες: η ποιότητα της ζωής μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ποιότητα της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας. Αν η εσωτερική μας φωνή είναι γεμάτη κριτική, ντροπή ή αμφισβήτηση, τότε η αυτοεκτίμηση υπονομεύεται. Χωρίς αυτοσεβασμό και αυτοαγάπη, η ανάγκη για αλλαγή μοιάζει βουνό. Η ανανέωση θέλει θάρρος. Και το θάρρος γεννιέται από μέσα.
Γιατί οι μέρες περνούν τόσο γρήγορα όταν νιώθουμε στάσιμοι
Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί τα παιδικά χρόνια φαίνονταν ατελείωτα, ενώ η ενήλικη ζωή περνά σαν αστραπή. Η απάντηση είναι πιο απλή απ’ όσο νομίζουμε:
Όταν είμαστε παρόντες, ο χρόνος απλώνεται.
Όταν ζούμε στο «αύριο» ή στο «χθες», ο χρόνος εξαφανίζεται.
Όταν δεν απολαμβάνουμε τη στιγμή, είτε περιμένουμε κάτι καλύτερο είτε θυμόμαστε κάτι που χάθηκε. Κι έτσι η καθημερινότητα γίνεται μια επανάληψη χωρίς ουσία.
Προσπαθώντας να καλύψουμε το κενό
Όταν δεν αλλάζουμε αυτό που μας πονά, συχνά προσπαθούμε να το καλύψουμε:
- με ψώνια
- με νέες σχέσεις
- με περισπασμούς
- με μικρές προσωρινές χαρές
Αυτές οι «λύσεις» όμως έχουν ημερομηνία λήξης. Όταν τελειώσει η λάμψη, επιστρέφουμε εκεί ακριβώς που ήμασταν, γιατί εμείς δεν έχουμε αλλάξει. Όπως λέει και η φράση: «Όπου κι αν πας, κουβαλάς τον εαυτό σου.»
Η αλλαγή ως φίλη, όχι ως απειλή
Η αλλαγή συχνά μας φοβίζει επειδή την έχουμε συνδέσει με απώλεια. Όμως η αλήθεια είναι άλλη: η αλλαγή είναι το μόνο πράγμα που μας ξαναδίνει ζωή όταν έχουμε παγώσει. Αν τη δούμε όχι ως κίνδυνο αλλά ως νέα περιπέτεια, ανοίγουμε χώρο για ανανέωση, ευθυγράμμιση, καινούργια στοιχεία του εαυτού μας.
Ένα πρακτικό βήμα για να δεις καθαρά
Για να καταλάβεις πού χρειάζεται αλλαγή, μπορείς να κάνεις μια απλή άσκηση επίγνωσης:
- Κατέγραψε την ημέρα σου από την αρχή μέχρι το τέλος.
- Σημείωσε πώς νιώθεις σε κάθε δραστηριότητα.
- Ξεχώρισε τι σου δίνει ενέργεια και τι σου την παίρνει.
- Χρωμάτισε τις δραστηριότητες: πράσινο για τις ζωογόνες, κόκκινο για τις εξαντλητικές.
- Δες ολόκληρη τη «ζωγραφιά» της ημέρας σου. Θα εκπλαγείς από το αποτέλεσμα.
Η οπτική αποτύπωση βοηθά να αντιληφθείς πόσο από τη ζωή σου ξοδεύεται σε πράγματα που δεν σε υπηρετούν.
Ανοίγοντας το δρόμο προς μια πιο ζωντανή ζωή
Αφού δεις την πραγματικότητα με καθαρότητα, μπορείς να αναρωτηθείς:
- Που ξοδεύω περισσότερο χρόνο: σε πράγματα που με γεμίζουν ή που με εξαντλούν;
- Τι με κρατά κολλημένο εκεί;
- Ποια μικρά, ρεαλιστικά βήματα μπορώ να κάνω για να φέρω αλλαγή;
Η αλλαγή δε χρειάζεται να είναι τεράστια. Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό. Αρκεί να είναι συνειδητή.
Η ζωή είναι πολύτιμη για να τη ζούμε στον αυτόματο πιλότο.
Η στασιμότητα δεν είναι φυσική κατάσταση του ανθρώπου.
Η ψυχή μας θέλει κίνηση, ανανέωση, ροή.
Κάθε φορά που προσκαλείς συνειδητά την αλλαγή, ένα μέρος μέσα σου ξυπνά.
Και σιγά σιγά, ξαναγίνεσαι αυτό που ήσουν κάποτε:
ένας άνθρωπος που νιώθει ζωντανός, όχι απλώς λειτουργικός.
Πηγή photo: Envato Elements
