Όταν σταματάς να ζεις μηχανικά και αρχίζεις να επιλέγεις
Η στιγμή που η παρατήρηση μετατρέπεται σε συνειδητή δύναμη αλλαγής
Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο να ζεις και στο να επαναλαμβάνεις τη ζωή σου. Οι περισσότεροι άνθρωποι κινούνται μέσα στις ημέρες τους κάνοντας ότι «πρέπει», χωρίς να έχουν πραγματικά επιλέξει το πως σκέφτονται, πως μιλούν ή πως αντιδρούν. Η ζωή κυλά, αλλά συχνά κυλά από μόνη της. Η αλήθεια είναι ότι μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής απόφασης, αλλά συνήθειας. Και η συνήθεια, όταν δεν παρατηρείται, γίνεται φυλακή.
Η αόρατη ρουτίνα που μας κρατά στάσιμους
Ξυπνάμε την ίδια ώρα, σκεφτόμαστε παρόμοια πράγματα, επαναλαμβάνουμε τις ίδιες κουβέντες, αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι απαραίτητα κακό – αλλά γίνεται περιοριστικό όταν δεν το συνειδητοποιούμε. Οι σκέψεις, οι επιλογές και οι πράξεις μας σχηματίζουν ένα εσωτερικό κύκλο που αυτοτροφοδοτείται. Όσο τον αφήνουμε ανεξέλεγκτο, τόσο πιο δύσκολο μοιάζει να βγούμε από αυτόν. Όχι επειδή δε μπορούμε, αλλά επειδή δεν έχουμε μάθει να τον βλέπουμε.
Πως γεννιούνται οι πεποιθήσεις που θεωρούμε «εμάς»
Πολύ πριν γίνουμε ενήλικες, αποθηκεύουμε εικόνες του κόσμου και του εαυτού μας. Μαθαίνουμε τι επιτρέπεται, τι αξίζει, τι φοβόμαστε και τι πρέπει να αποφεύγουμε. Δεν το κάνουμε συνειδητά – το απορροφούμε. Αυτές οι πρώιμες ερμηνείες μετατρέπονται σε εσωτερικές φωνές που αργότερα τις περνάμε για αλήθεια:
«Έτσι είμαι»,
«Δε μπορώ να αλλάξω»,
«Αυτό είναι το ταβάνι μου».
Κι όμως, δεν είναι η αλήθεια μας. Είναι η ιστορία που μάθαμε να λέμε.
Γιατί η αλλαγή μοιάζει τόσο δύσκολη
Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αλλάξουν κάτι στη ζωή τους. Όμως η επιθυμία από μόνη της δεν αρκεί. Αν συνεχίσουμε να μιλάμε, να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, το αποτέλεσμα δε μπορεί να διαφέρει. Η αλλαγή δεν αποτυγχάνει επειδή δεν προσπαθούμε αρκετά. Αποτυγχάνει επειδή προσπαθούμε χωρίς επίγνωση.
Η στιγμή που όλα αλλάζουν: η παρατήρηση
Όταν σταματάς για λίγο και αρχίζεις να παρατηρείς – όχι να κρίνεις – κάτι μετακινείται μέσα σου. Παρατηρείς:
- τι σκέφτεσαι όταν κάτι δεν πάει καλά,
- τι λες για τον εαυτό σου,
- πως αντιδράς χωρίς να το επιλέγεις.
Η παρατήρηση είναι η αρχή της ελευθερίας. Γιατί αυτό που βλέπεις καθαρά, παύει να σε κυβερνά ασυνείδητα.
Οι ιστορίες που μας καθορίζουν και πως ξαναγράφονται
Κάθε άνθρωπος κουβαλά ιστορίες. Όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά για το ποιος είναι και τι μπορεί. Όταν αυτές οι ιστορίες επαναλαμβάνονται χωρίς επίγνωση, γίνονται φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπουμε τη ζωή. Το πρώτο βήμα δεν είναι να τις πολεμήσεις. Είναι να τις αναγνωρίσεις. Να σταθείς δίπλα τους και να ρωτήσεις: «Είναι αυτή η αλήθεια μου σήμερα;» Εκεί γεννιέται η δυνατότητα επιλογής.
Συνειδητή δημιουργία: από την αντίδραση στην επιλογή
Η συνειδητή δημιουργία δεν είναι θεωρία ούτε πνευματική υπερβολή. Είναι μια πρακτική στάση ζωής. Σημαίνει:
- να σκέφτεσαι με επίγνωση,
- να μιλάς με πρόθεση,
- να επιλέγεις αντί να αντιδράς.
Όταν αλλάζει ο τρόπος που παρατηρείς, αλλάζει και ο τρόπος που δημιουργείς. Και τότε η ζωή παύει να επαναλαμβάνεται – αρχίζει να εξελίσσεται.
Η στιγμή της επιστροφής στον εαυτό
Δε χρειάζεται να γίνεις κάτι άλλο για να αλλάξεις τη ζωή σου. Χρειάζεται να θυμηθείς ποιος είσαι κάτω από τις ιστορίες, τους φόβους και τις παλιές πεποιθήσεις. Η επίγνωση δε σε απομακρύνει από τη ζωή. Σε φέρνει πιο κοντά της. Και κάθε φορά που επιλέγεις να δεις αντί να λειτουργήσεις μηχανικά, κάνεις ένα βήμα πίσω… για να προχωρήσεις αληθινά μπροστά.
Πηγή photo: Envato Elements
