Γιατί φοβάσαι την απόρριψη περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε
Η απόρριψη δεν λέει ποιος είσαι.
Λέει μόνο ότι δεν ταίριαξες με κάτι ή κάποιον.
Υπάρχουν λίγες εμπειρίες που μας αγγίζουν τόσο βαθιά όσο η απόρριψη. Ένα «όχι», μια σιωπή, μια αδιαφορία ή μια πόρτα που κλείνει μπορούν να μας κάνουν να αμφισβητήσουμε την αξία μας.
Κι όμως, τις περισσότερες φορές δεν είναι η ίδια η απόρριψη που μας πληγώνει περισσότερο. Είναι η ιστορία που δημιουργεί ο νους μας γύρω από αυτήν.
«Δεν είμαι αρκετός.»
«Δε με θέλουν.»
«Δεν αξίζω.»
«Κάτι δεν πάει καλά με εμένα.»
Αυτές οι σκέψεις γεννιούνται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και, αν δεν τις παρατηρήσουμε, μπορούν να μας συνοδεύουν για χρόνια.
Γιατί ο εγκέφαλος φοβάται τόσο πολύ την απόρριψη;
Για χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος επιβίωνε μόνο μέσα στην ομάδα. Η απομόνωση μπορούσε να σημαίνει κίνδυνο ή ακόμη και θάνατο. Έτσι, ο εγκέφαλός μας έμαθε να αντιμετωπίζει την κοινωνική απόρριψη σχεδόν σαν φυσική απειλή.
Αυτός είναι ο λόγος που πολλές φορές ένα αρνητικό σχόλιο μας επηρεάζει περισσότερο από δέκα θετικά.
Ο εγκέφαλος δεν αναζητά πρώτα την ευτυχία.
Αναζητά την ασφάλεια.
Και κάθε πιθανότητα απόρριψης ενεργοποιεί ένα αρχέγονο μηχανισμό προστασίας.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η απόρριψη
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι υποφέρουν επειδή απορρίφθηκαν.
Στην πραγματικότητα υποφέρουν επειδή έδωσαν στην απόρριψη μια σημασία που ίσως δεν είχε ποτέ.
Ένας άνθρωπος μπορεί να μην ανταποκρίθηκε στα συναισθήματά σου.
Ένας εργοδότης μπορεί να επέλεξε κάποιον άλλον.
Ένας πελάτης μπορεί να μην αγόρασε την υπηρεσία σου.
Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι δεν αξίζεις.
Αποτελεί απλώς μία επιλογή μέσα σε μια συγκεκριμένη στιγμή και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.
Όταν η αξία σου εξαρτάται από τους άλλους
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε είναι ότι αφήνουμε τους άλλους να γίνουν ο καθρέφτης της αξίας μας.
Αν μας αποδεχτούν, νιώθουμε σημαντικοί.
Αν μας απορρίψουν, νιώθουμε ανεπαρκείς.
Όμως η αξία ενός ανθρώπου δεν αυξάνεται όταν τον χειροκροτούν ούτε μειώνεται όταν κάποιος τον απορρίπτει.
Η αξία υπάρχει ήδη.
Αυτό που αλλάζει είναι η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας.
Πόσες ευκαιρίες έχασες επειδή φοβήθηκες;
Σκέψου για μια στιγμή:
Πόσες φορές δεν εξέφρασες αυτό που ένιωθες;
Πόσες φορές δεν έστειλες εκείνο το μήνυμα;
Πόσες φορές δεν έκανες μια επαγγελματική πρόταση;
Πόσες φορές δεν ξεκίνησες κάτι καινούργιο επειδή φοβόσουν ότι μπορεί να αποτύχεις;
Πολλές φορές δεν είναι η απόρριψη που περιορίζει τη ζωή μας.
Είναι ο φόβος της.
Και αυτός ο φόβος μπορεί να μας στερήσει ανθρώπους, εμπειρίες, σχέσεις, επαγγελματικές ευκαιρίες και όνειρα που ίσως να είχαν αλλάξει τη ζωή μας.
Οι άνθρωποι δεν σε απορρίπτουν πάντα για τους λόγους που φαντάζεσαι
Κάθε άνθρωπος κουβαλά τις δικές του εμπειρίες, φόβους, τραύματα και ανάγκες.
Μερικές φορές κάποιος δεν είναι διαθέσιμος.
Άλλες φορές δεν είναι έτοιμος.
Άλλες έχει διαφορετικές προτεραιότητες.
Και πολλές φορές η απάντησή του αφορά περισσότερο τη δική του πραγματικότητα παρά τη δική σου αξία.
Δε χρειάζεται να παίρνεις προσωπικά όλα όσα συμβαίνουν.
Η απόρριψη μπορεί να γίνει πυξίδα
Κάθε «όχι» μπορεί να σε οδηγήσει πιο κοντά σε ένα ουσιαστικότερο «ναι».
Μπορεί να σε βοηθήσει να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου.
Να βελτιωθείς.
Να αλλάξεις πορεία.
Να ανακαλύψεις ανθρώπους που πραγματικά σε εκτιμούν.
Οι περισσότερες όμορφες ιστορίες της ζωής ξεκίνησαν αφού κάποιος είχε ακούσει πολλές φορές τη λέξη «όχι».
Μια διαφορετική ματιά
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι κάποιος σε απορρίπτει, κάνε μια μικρή παύση και αναρωτήσου:
Απορρίφθηκα πραγματικά… ή απλώς δεν υπήρχε το σωστό ταίριασμα;
Η διαφορά είναι τεράστια.
Γιατί όταν δύο κομμάτια δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, δε σημαίνει ότι κάποιο από τα δύο είναι ελαττωματικό.
Σημαίνει μόνο ότι δεν ήταν φτιαγμένα για να ενώσουν τις διαδρομές τους.
Η μεγαλύτερη απόρριψη
Υπάρχει όμως μια μορφή απόρριψης που πονά περισσότερο από όλες.
Είναι εκείνη που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.
Όταν δεν πιστεύουμε στις δυνατότητές μας.
Όταν μικραίνουμε τη φωνή μας για να μην ενοχλήσουμε.
Όταν κρύβουμε αυτό που πραγματικά είμαστε για να μας αποδεχτούν οι άλλοι.
Όταν εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας πριν καν προσπαθήσουμε.
Αυτή είναι η μόνη απόρριψη που μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε.
Και ίσως είναι και η σημαντικότερη.
Για να θυμάσαι…
Η απόρριψη δεν είναι το τέλος της αξίας σου.
Είναι απλώς μια εμπειρία.
Δε σε ορίζει.
Δε σε περιγράφει.
Δε μειώνει αυτό που είσαι.
Κάθε φορά που έχεις το θάρρος να δείχνεις τον αληθινό σου εαυτό, ακόμη κι αν υπάρχει η πιθανότητα να ακούσεις ένα «όχι», κάνεις ένα βήμα προς μια ζωή πιο αυθεντική.
Και τελικά, δεν είναι η αποδοχή των άλλων που μας ελευθερώνει.
Είναι η αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού.
