Αυτό που σε πληγώνει σήμερα, το έχεις ξανανιώσει
Γιατί οι πιο έντονες αντιδράσεις μας συχνά δεν ανήκουν μόνο στο παρόν
Υπάρχουν στιγμές που μια κουβέντα, ένα βλέμμα ή μια συμπεριφορά μας πληγώνει πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται να δικαιολογεί η ίδια η κατάσταση.
Κάποιος δεν μας απάντησε σε ένα μήνυμα.
Ένας συνάδελφος μας μίλησε απότομα.
Ένας άνθρωπος που αγαπάμε απομακρύνθηκε.
Και ξαφνικά νιώθουμε ένα βάρος δυσανάλογο με αυτό που συνέβη.
Σα να άνοιξε μια παλιά πληγή.
Ίσως γιατί… αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που το έχουμε νιώσει.
Οι παλιές εμπειρίες δεν εξαφανίζονται
Ο νους θυμάται γεγονότα.
Το σώμα, όμως, θυμάται συναισθήματα.
Μπορεί να μη θυμάσαι την πρώτη φορά που ένιωσες ότι δε σε άκουσαν, ότι δε σε επέλεξαν ή ότι δεν ήσουν αρκετός.
Όμως το συναίσθημα εκείνης της στιγμής μπορεί να παραμένει ζωντανό μέσα σου.
Και κάθε φορά που κάτι στο παρόν μοιάζει έστω και λίγο με εκείνη την εμπειρία, ενεργοποιείται ξανά.
Όχι επειδή το παρόν είναι τόσο επώδυνο.
Αλλά επειδή ξυπνά κάτι που υπήρχε ήδη.
Δεν αντιδρούμε μόνο σε αυτό που συμβαίνει
Συχνά αντιδρούμε και σε όσα κουβαλάμε.
Γι’ αυτό δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν ακριβώς το ίδιο γεγονός και να το βιώσουν εντελώς διαφορετικά.
Για κάποιον είναι μια απλή διαφωνία.
Για κάποιον άλλον γίνεται απόδειξη ότι δεν αξίζει.
Δεν είναι το γεγονός που αλλάζει.
Είναι η ιστορία που συνδέεται μαζί του.
Οι αόρατες πληγές
Οι περισσότερες συναισθηματικές πληγές δε δημιουργήθηκαν από ένα μεγάλο γεγονός.
Δημιουργήθηκαν από πολλές μικρές στιγμές.
Από φορές που δε νιώσαμε αρκετοί.
Από συγκρίσεις.
Από κριτική.
Από έλλειψη αποδοχής.
Από την αίσθηση ότι έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύουμε την αξία μας.
Καμία από αυτές τις εμπειρίες ίσως να μην έμοιαζε καθοριστική.
Όλες μαζί, όμως, δημιούργησαν έναν τρόπο να βλέπουμε τον εαυτό μας.
Όταν καταλάβεις την πηγή, αλλάζει και η αντίδραση
Η αυτογνωσία δεν εξαφανίζει τον πόνο.
Τον κάνει κατανοητό.
Και όταν καταλαβαίνεις από πού έρχεται κάτι, παύεις να πιστεύεις ότι οφείλεται αποκλειστικά σε αυτό που συμβαίνει τώρα.
Αντί να πεις:
«Γιατί με πείραξε τόσο;»
μπορείς να αναρωτηθείς:
«Πότε άλλοτε ένιωσα έτσι;»
Αυτή η ερώτηση ανοίγει ένα διαφορετικό δρόμο.
Ένα δρόμο κατανόησης αντί για αυτοκατηγορία.
Το παρόν γίνεται καθρέφτης
Οι άνθρωποι που συναντάμε στη ζωή μας δε δημιουργούν πάντα τις πληγές μας.
Πολλές φορές τις φωτίζουν.
Λειτουργούν σαν καθρέφτες που μας δείχνουν σημεία μέσα μας τα οποία δεν έχουν ακόμη επουλωθεί.
Και όσο δύσκολο κι αν είναι να το αποδεχτούμε, αυτές οι στιγμές μπορούν να γίνουν πολύτιμες.
Γιατί μας δείχνουν πού χρειάζεται ακόμη να στραφούμε με περισσότερη αγάπη.
Δεν είσαι ο άνθρωπος που ήσουν τότε
Ίσως το παιδί μέσα σου να φοβήθηκε.
Ίσως ο έφηβος μέσα σου να πληγώθηκε.
Ίσως κάποτε να ένιωσες μόνος.
Σήμερα όμως δεν είσαι πια εκείνος ο άνθρωπος.
Έχεις εμπειρίες.
Έχεις επίγνωση.
Έχεις επιλογές.
Και πάνω απ’ όλα, έχεις τη δυνατότητα να σταθείς δίπλα στον εαυτό σου με τρόπο που ίσως κανείς δε στάθηκε τότε.
Η θεραπεία δεν είναι να ξεχάσεις
Δε χρειάζεται να σβήσεις το παρελθόν.
Χρειάζεται να πάψεις να του επιτρέπεις να καθορίζει κάθε σου αντίδραση.
Η θεραπεία δε σημαίνει ότι δε θα πληγωθείς ποτέ ξανά.
Σημαίνει ότι κάθε φορά θα αναγνωρίζεις πιο γρήγορα τι πραγματικά συμβαίνει μέσα σου.
Και αυτή η αναγνώριση είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.
Για να θυμάσαι…
Δεν είναι κάθε πόνος καινούργιος.
Μερικές φορές η ζωή δεν ανοίγει μια νέα πληγή.
Απλώς αγγίζει μία που περίμενε σιωπηλά να θεραπευτεί.
Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή να σου δίνεται η ευκαιρία όχι να ξαναζήσεις το παρελθόν, αλλά να το συναντήσεις αυτή τη φορά με περισσότερη κατανόηση, περισσότερη τρυφερότητα και περισσότερη αγάπη για τον εαυτό σου.
