Το μυαλό σου ακούει τον τρόπο που του μιλάς
Οι λέξεις που επαναλαμβάνουμε μέσα μας
μπορούν να γίνουν ο τρόπος με τον οποίο
βλέπουμε τον εαυτό μας και τη ζωή
Υπάρχει μια φωνή που ακούμε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη.
Δεν είναι η φωνή των ανθρώπων γύρω μας.
Δεν είναι οι συμβουλές που δεχόμαστε.
Δεν είναι όσα μας λένε όταν δυσκολευόμαστε.
Είναι η δική μας εσωτερική φωνή.
Είναι εκεί όταν κάνουμε ένα λάθος.
Όταν φοβόμαστε.
Όταν κάτι δεν εξελίσσεται όπως θέλουμε.
Όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.
Όταν αναρωτιόμαστε αν μπορούμε να προχωρήσουμε.
Και πολλές φορές αυτή η φωνή λέει:
«Δεν μπορώ.»
«Δεν είμαι αρκετός.»
«Πάλι τα ίδια.»
«Τίποτα δεν αλλάζει.»
«Δεν θα τα καταφέρω.»
«Δεν είμαι έτοιμος.»
Μια τέτοια φράση μπορεί να μοιάζει στιγμιαία.
Όταν όμως επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, για μήνες ή για χρόνια, παύει να είναι απλώς μια σκέψη.
Αρχίζει να γίνεται ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας.
Και ίσως τότε αξίζει να αναρωτηθούμε:
Τι ακριβώς καλλιεργούμε μέσα μας κάθε φορά που μιλάμε στον εαυτό μας;
Οι λέξεις που επαναλαμβάνουμε δεν είναι ουδέτερες
Οι λέξεις έχουν κατεύθυνση.
Μπορούν να ανοίξουν χώρο ή να τον περιορίσουν.
Μπορούν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη ή να τη μικρύνουν.
Μπορούν να μας θυμίσουν τις δυνατότητές μας ή να μας κρατήσουν κολλημένους σε μια παλιά εικόνα του εαυτού μας.
Όταν λέμε συνεχώς:
«Δεν μπορώ»
το μυαλό αρχίζει να αναζητά όλα εκείνα που επιβεβαιώνουν ότι πράγματι δεν μπορούμε.
Όταν λέμε:
«Πάντα αποτυγχάνω»
μια δύσκολη εμπειρία μπορεί να μετατραπεί σε γενικό συμπέρασμα για ολόκληρη τη ζωή μας.
Και όταν επαναλαμβάνουμε:
«Έτσι είμαι»
μπορεί άθελά μας να κλείνουμε την πόρτα στην αλλαγή πριν ακόμη τη δοκιμάσουμε.
Δεν είναι ότι μια φράση μπορεί από μόνη της να καθορίσει τη ζωή μας.
Αλλά η επανάληψη δημιουργεί εξοικείωση.
Και ό,τι ακούμε συνεχώς μέσα μας, κάποια στιγμή μπορεί να αρχίσουμε να το θεωρούμε δεδομένο.
Πότε μια σκέψη γίνεται πεποίθηση;
Μια σκέψη περνά.
Μια πεποίθηση μένει.
Η διαφορά συχνά βρίσκεται στην επανάληψη.
Ένα παιδί που ακούει συνεχώς ότι «δεν είναι καλό σε κάτι» μπορεί κάποτε να σταματήσει να προσπαθεί.
Ένας ενήλικας που επαναλαμβάνει για χρόνια «δεν είμαι αρκετός» μπορεί να αρχίσει να βλέπει κάθε νέα ευκαιρία μέσα από αυτή τη φράση.
Και κάπως έτσι, μια παλιά εσωτερική πρόταση μπορεί να συνεχίζει να καθορίζει επιλογές πολύ αργότερα από τη στιγμή που γεννήθηκε.
Αυτός είναι και ο λόγος που έχει σημασία να παρατηρούμε όχι μόνο τι σκεφτόμαστε, αλλά και πώς μιλάμε μέσα μας.
Γιατί πίσω από πολλές επιλογές κρύβεται μια φράση.
Και πίσω από πολλές φράσεις κρύβεται μια πεποίθηση.
Κάθε φορά που μιλάς στον εαυτό σου, φυτεύεις κάτι μέσα σου
Ίσως δεν μπορούμε να επιλέξουμε κάθε σκέψη που εμφανίζεται.
Μπορούμε όμως να παρατηρήσουμε ποια σκέψη επιλέγουμε να επαναλάβουμε.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο:
«Δεν τα κατάφερα αυτή τη φορά»
και στο:
«Δεν τα καταφέρνω ποτέ.»
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο:
«Αυτό με δυσκολεύει»
και στο:
«Δεν μπορώ να το κάνω.»
Και υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:
«Φοβάμαι αυτή την αλλαγή»
και στο:
«Δεν είμαι άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει.»
Η πρώτη φράση περιγράφει μια στιγμή.
Η δεύτερη μπορεί να αρχίσει να δημιουργεί ταυτότητα.
Γι’ αυτό ίσως χρειάζεται να θυμόμαστε:
Κάθε φορά που μιλάς στον εαυτό σου, φυτεύεις κάτι μέσα σου.
Το ερώτημα είναι: τι επιλέγεις να καλλιεργήσεις;
Οι θετικές δηλώσεις δεν είναι απλώς «όμορφες φράσεις»
Οι θετικές δηλώσεις χρησιμοποιούνται εδώ και χρόνια σε διαφορετικές εναλλακτικές και ολιστικές προσεγγίσεις.
Όμως η ουσία τους δεν βρίσκεται στο να επαναλαμβάνουμε μηχανικά λέξεις.
Βρίσκεται στην πρόθεση.
Στη στιγμή που επιλέγουμε να αλλάξουμε την εσωτερική κατεύθυνση.
Αντί για:
«Δεν μπορώ»
μπορούμε να πούμε:
«Μπορώ να βρω έναν τρόπο.»
Αντί:
«Δεν είμαι αρκετός»
μπορούμε να πούμε:
«Είμαι αρκετός όπως είμαι και συνεχίζω να εξελίσσομαι.»
Αντί:
«Τίποτα δεν αλλάζει»
μπορούμε να πούμε:
«Επιτρέπω στην αλλαγή να έρθει στη ζωή μου.»
Αντί:
«Δεν θα τα καταφέρω»
μπορούμε να πούμε:
«Εμπιστεύομαι ότι μπορώ να κάνω το επόμενο βήμα.»
Δεν πρόκειται απλώς για αντικατάσταση λέξεων.
Πρόκειται για αλλαγή προσανατολισμού.
Από την αδυναμία στη δυνατότητα.
Από τον φόβο στην εμπιστοσύνη.
Από την ακινησία στην πρόθεση.
Από το «δεν γίνεται» στο «ας δω τι είναι δυνατό».
Θετική δήλωση δεν σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας
Εδώ βρίσκεται μια πολύ σημαντική διαφορά.
Η θετική δήλωση δεν χρειάζεται να ακυρώνει αυτό που πραγματικά νιώθουμε.
Αν περνάμε μια δύσκολη περίοδο, δεν είναι απαραίτητο να λέμε:
«Όλα είναι υπέροχα.»
Αν δεν το αισθανόμαστε, η φράση μπορεί να ακούγεται κενή.
Μπορούμε όμως να πούμε:
«Ακόμη κι αν τώρα δυσκολεύομαι, εμπιστεύομαι ότι υπάρχει ένας δρόμος μπροστά μου.»
Δεν χρειάζεται να πούμε:
«Δεν φοβάμαι.»
Μπορούμε να πούμε:
«Νιώθω φόβο και παρ’ όλα αυτά επιλέγω να προχωρήσω λίγο περισσότερο.»
Δεν χρειάζεται να πούμε:
«Όλα θα πάνε τέλεια.»
Μπορούμε να πούμε:
«Δεν γνωρίζω ακόμη πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά παραμένω ανοιχτός στις δυνατότητες.»
Η θετική δήλωση δεν χρειάζεται να μας απομακρύνει από την αλήθεια.
Μπορεί να μας βοηθήσει να επιλέξουμε ποια αλήθεια θέλουμε να ενισχύσουμε.
Το μυαλό ακούει και τον τόνο, όχι μόνο τις λέξεις
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μιλούν ποτέ στον εαυτό τους με την ίδια αυστηρότητα που μιλούν στους άλλους.
Και υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Ένα μικρό λάθος γίνεται εσωτερικά:
«Πώς μπόρεσες;»
Μια καθυστέρηση:
«Πάλι τα χάλασες όλα.»
Μια αποτυχία:
«Δεν αξίζεις.»
Αν αυτές οι φράσεις προέρχονταν από έναν άνθρωπο που βρισκόταν καθημερινά δίπλα μας, πιθανότατα θα καταλαβαίναμε πόσο βαριές είναι.
Όταν όμως τις λέμε εμείς στον εαυτό μας, συχνά περνούν απαρατήρητες.
Και ίσως μία από τις πιο ουσιαστικές ερωτήσεις είναι:
Αν κάποιος σου μιλούσε κάθε μέρα όπως μιλάς εσύ στον εαυτό σου, θα επέλεγες να τον έχεις δίπλα σου;
Η αλλαγή μπορεί να αρχίσει από μία μόνο φράση
Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε όλο τον εσωτερικό μας διάλογο μέσα σε μία μέρα.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε από μία φράση.
Από εκείνη που εμφανίζεται πιο συχνά.
Ίσως είναι:
«Δεν μπορώ.»
Ίσως:
«Δεν είμαι αρκετός.»
Ίσως:
«Πάντα κάτι πάει στραβά.»
Ίσως:
«Δεν είναι για μένα.»
Παρατήρησέ την.
Και μετά αναρωτήσου:
Αυτή η φράση με κρατά εκεί που είμαι ή μου επιτρέπει να κινηθώ;
Αν σε περιορίζει, δοκίμασε να τη μετακινήσεις.
Όχι απαραίτητα σε κάτι υπερβολικό.
Αλλά σε κάτι που ανοίγει χώρο.
«Δεν μπορώ» → «Δεν ξέρω ακόμη πώς.»
«Δεν είμαι αρκετός» → «Μαθαίνω να αναγνωρίζω την αξία μου.»
«Δεν αλλάζει τίποτα» → «Μπορώ να ξεκινήσω από μία μικρή αλλαγή.»
«Φοβάμαι» → «Μπορώ να προχωρήσω μαζί με τον φόβο μου.»
Οι λέξεις γίνονται πρόθεση
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή δεν αλλάζει επειδή μάθαμε κάτι καινούργιο.
Αλλά επειδή αρχίσαμε να μιλάμε διαφορετικά για αυτό που ήδη γνωρίζαμε.
Αντί να λέμε:
«Δεν μπορώ.»
αρχίζουμε να λέμε:
«Θα προσπαθήσω.»
Αντί:
«Δεν είμαι έτοιμος.»
λέμε:
«Μπορώ να ξεκινήσω πριν αισθανθώ απόλυτα έτοιμος.»
Αντί:
«Δεν αξίζω.»
λέμε:
«Επιτρέπω στον εαυτό μου να δεχτεί περισσότερα.»
Και ίσως η δύναμη μιας θετικής δήλωσης δεν βρίσκεται μόνο στη φράση.
Βρίσκεται στη στιγμή που η φράση γίνεται πρόθεση.
Και η πρόθεση γίνεται επιλογή.
Και η επιλογή γίνεται πράξη.
Μια μικρή καθημερινή πρακτική
Για λίγες ημέρες, δοκίμασε κάτι απλό.
Παρατήρησε τις φράσεις που εμφανίζονται μέσα σου πιο συχνά.
Χωρίς να τις κρίνεις.
Χωρίς να προσπαθήσεις αμέσως να τις διορθώσεις.
Απλώς άκουσέ τες.
Και κάθε φορά που συναντάς μια φράση που σε περιορίζει, ρώτησε:
Τι θα μπορούσα να πω αντί γι’ αυτό που να με στηρίζει περισσότερο;
Μετά επίλεξε μία νέα φράση.
Μικρή.
Καθαρή.
Δική σου.
Και επανέλαβέ την.
Όχι επειδή πρέπει να πείσεις τον εαυτό σου για κάτι.
Αλλά επειδή επιλέγεις συνειδητά ποια εσωτερική φωνή θέλεις να δυναμώσεις.
Τι επιλέγεις να λες μέσα σου;
Ίσως τελικά η αλλαγή δεν ξεκινά πάντα από μια μεγάλη απόφαση.
Μερικές φορές ξεκινά από μια πρόταση.
Από μια φράση που λέμε λίγο διαφορετικά.
Από μια λέξη που σταματά να μας περιορίζει.
Από μια άλλη που αρχίζει να μας ανοίγει.
Οι λέξεις που λες μέσα σου δεν είναι απλώς λόγια.
Μπορούν να γίνουν ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τις δυνατότητές σου.
Μπορούν να επηρεάσουν την κατεύθυνση της προσοχής σου.
Μπορούν να γίνουν υπενθύμιση, πρόθεση, στήριγμα.
Και ίσως γι’ αυτό αξίζει να τις επιλέγουμε λίγο πιο συνειδητά.
Γιατί το μυαλό σου ακούει τον τρόπο που του μιλάς.
Και κάθε φορά που μιλάς στον εαυτό σου, κάτι μέσα σου ακούει.
Το ερώτημα είναι: τι θέλεις να ακούει περισσότερο;
