Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού πηγαίνουμε;
Η αξία του «ανάμεσα»: όταν το παλιό έχει τελειώσει, αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμη φανεί
Έχουμε μάθει να αισθανόμαστε ασφαλείς όταν γνωρίζουμε ποιο είναι το επόμενο βήμα.
Να έχουμε έναν προορισμό, ένα σχέδιο, μια απάντηση. Να μπορούμε να πούμε πού βρισκόμαστε και προς τα πού κατευθυνόμαστε.
Υπάρχουν όμως περίοδοι στη ζωή που τίποτα από αυτά δεν είναι ξεκάθαρο.
Κάτι που μέχρι χθες είχε νόημα αρχίζει να χάνει τη σημασία του. Ένας τρόπος ζωής δεν μας χωρά πια. Μια επιθυμία που κάποτε θεωρούσαμε σημαντική δεν μας συγκινεί. Ένας κύκλος μοιάζει να έχει κλείσει, ακόμη κι αν εξωτερικά όλα φαίνονται ίδια.
Και την ίδια στιγμή, το καινούργιο δεν έχει εμφανιστεί.
Βρισκόμαστε κάπου ανάμεσα.
Όταν δεν είμαστε πια εκεί, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη εδώ
Οι περισσότερες αλλαγές δεν συμβαίνουν από τη μία στιγμή στην άλλη.
Ανάμεσα σε αυτό που τελειώνει και σε αυτό που αρχίζει υπάρχει συχνά ένας χώρος που δεν έχει όνομα.
Δεν είμαστε ακριβώς εκείνοι που ήμασταν, αλλά δεν γνωρίζουμε ακόμη εκείνους που γινόμαστε.
Κι αυτό μπορεί να μας κάνει να πιστεύουμε ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας.
Ψάχνουμε σημάδια. Προσπαθούμε να πάρουμε αποφάσεις. Θέλουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Αναζητούμε γρήγορα έναν νέο στόχο, γιατί η αβεβαιότητα μοιάζει με κενό και το κενό μάς δημιουργεί την ανάγκη να το γεμίσουμε.
Ίσως όμως αυτός ο ενδιάμεσος χώρος να μην είναι ένα λάθος της διαδρομής.
Ίσως να είναι μέρος της ίδιας της διαδρομής.
Δεν χρειάζεται κάθε τέλος να ακολουθείται αμέσως από μια αρχή
Όταν κάτι τελειώνει, συχνά θεωρούμε ότι πρέπει σχεδόν αμέσως να ξέρουμε τι ακολουθεί.
Τελείωσε μια σχέση; Πρέπει να προχωρήσουμε.
Έκλεισε ένας επαγγελματικός κύκλος; Πρέπει να βρούμε τον επόμενο στόχο.
Άλλαξαν οι προτεραιότητές μας; Πρέπει να αποφασίσουμε ποιες είναι οι καινούργιες.
Δεν αφήνουμε εύκολα χώρο στο «δεν ξέρω».
Κι όμως, υπάρχουν αλλαγές που χρειάζονται χρόνο πριν αποκτήσουν μορφή.
Όπως η φύση δεν περνά από τον χειμώνα στην άνοιξη μέσα σε μία νύχτα, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε πάντοτε να περάσουμε από μια παλιά εκδοχή της ζωής μας σε μια καινούργια χωρίς μια περίοδο μετάβασης.
Κάποια πράγματα χρειάζεται πρώτα να αδειάσουν.
Κάποια να απομακρυνθούν.
Κάποια να σωπάσουν.
Και μόνο τότε αρχίζει να δημιουργείται χώρος για όσα έρχονται.
Το δύσκολο δεν είναι πάντα ότι δεν υπάρχει δρόμος
Μπορεί το δυσκολότερο κομμάτι αυτών των περιόδων να μην είναι η ίδια η αβεβαιότητα.
Μπορεί να είναι η απαίτηση που έχουμε από τον εαυτό μας να τη λύσει.
Να αποφασίσει.
Να κινηθεί.
Να εξηγήσει.
Να βρει γρήγορα το επόμενο βήμα.
Όταν όμως προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ξεφύγουμε από μια ενδιάμεση περίοδο, υπάρχει ο κίνδυνος να επιλέξουμε κάτι καινούργιο μόνο και μόνο επειδή δεν αντέχουμε το κενό που άφησε το παλιό.
Και τότε δεν προχωράμε απαραίτητα προς αυτό που πραγματικά θέλουμε.
Απλώς απομακρυνόμαστε από αυτό που τελείωσε.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο.
Υπάρχουν απαντήσεις που δεν μπορούν να βρεθούν ακόμη
Μερικές φορές ψάχνουμε μια απάντηση πριν γεννηθεί η ερώτηση που πραγματικά χρειάζεται να κάνουμε.
«Τι πρέπει να κάνω τώρα;»
«Ποια κατεύθυνση να πάρω;»
«Ποιο είναι το επόμενο βήμα;»
Ίσως όμως σε κάποιες περιόδους η σημαντικότερη ερώτηση να είναι διαφορετική:
Τι έχει πάψει να είναι αληθινό για μένα;
Γιατί πριν αναζητήσουμε πού θέλουμε να πάμε, ίσως χρειάζεται να αναγνωρίσουμε από πού έχουμε ήδη φύγει εσωτερικά.
Υπάρχουν αποφάσεις που δεν παίρνονται επειδή καθίσαμε αρκετές ώρες και τις σκεφτήκαμε.
Ωριμάζουν αθόρυβα.
Και κάποια στιγμή αυτό που πριν έμοιαζε θολό αρχίζει να γίνεται απλό.
Όχι επειδή βρήκαμε ξαφνικά όλες τις απαντήσεις.
Αλλά επειδή κάτι μέσα μας έχει πλέον ξεκαθαρίσει.
Το «ανάμεσα» δεν είναι απαραίτητα αδράνεια
Εξωτερικά μπορεί να φαίνεται ότι δεν συμβαίνει τίποτα.
Εσωτερικά όμως μπορεί να μετακινούνται πολλά.
Αλλάζουν οι προτεραιότητες.
Χάνουν τη δύναμή τους παλιές επιθυμίες.
Πράγματα που κάποτε ανεχόμασταν αρχίζουν να μας βαραίνουν.
Άλλα που θεωρούσαμε ασήμαντα αποκτούν διαφορετική αξία.
Αρχίζουμε να παρατηρούμε τι θέλουμε να πάρουμε μαζί μας και τι δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε να κουβαλάμε.
Αυτή η περίοδος μπορεί να μην παράγει ορατά αποτελέσματα.
Μπορεί όμως να προετοιμάζει μια αλλαγή πολύ βαθύτερη από εκείνες που φαίνονται αμέσως.
Δεν χρειάζεται να γεμίσουμε αμέσως τον χώρο που δημιουργήθηκε
Ένα άδειο δωμάτιο μας προκαλεί σχεδόν αυθόρμητα την επιθυμία να το επιπλώσουμε.
Κάτι παρόμοιο κάνουμε συχνά και στη ζωή μας.
Μόλις δημιουργηθεί χώρος, σπεύδουμε να τον γεμίσουμε.
Με έναν νέο στόχο.
Μια καινούργια δραστηριότητα.
Ένα σχέδιο.
Μια σχέση.
Μια υποχρέωση.
Οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει ξανά την αίσθηση ότι η ζωή έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Αλλά ένας χώρος που μόλις άδειασε δεν χρειάζεται πάντα κάτι καινούργιο.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να παραμείνει άδειος για λίγο.
Για να μπορέσουμε να δούμε διαφορετικά.
Να ακούσουμε όσα χάνονταν μέσα στον θόρυβο.
Να ανακαλύψουμε αν πραγματικά μας λείπει αυτό που έφυγε ή αν απλώς δεν έχουμε συνηθίσει ακόμη την απουσία του.
Η ζωή δεν αποκαλύπτει πάντοτε ολόκληρη τη διαδρομή
Θα ήταν ευκολότερο αν κάθε αλλαγή ερχόταν μαζί με έναν χάρτη.
Να γνωρίζουμε πού οδηγεί κάθε επιλογή, πόσο θα διαρκέσει η αβεβαιότητα και τι μας περιμένει στην άλλη πλευρά.
Η ζωή όμως σπάνια λειτουργεί έτσι.
Υπάρχουν φορές που βλέπουμε μόνο το επόμενο μέτρο του δρόμου.
Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε σήμερα πού ακριβώς θα βρισκόμαστε σε έναν χρόνο για να αναγνωρίσουμε τι δεν θέλουμε πια.
Δεν χρειάζεται να έχουμε ολόκληρο το σχέδιο για να κάνουμε ένα μικρό βήμα.
Και δεν χρειάζεται να κινηθούμε καθόλου όταν μέσα μας δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί μια αληθινή κατεύθυνση.
Μερικές φορές η πιο συνειδητή κίνηση είναι να μη βιαστούμε.
Υπάρχει μια στιγμή που κάτι αρχίζει να φαίνεται
Οι μεταβάσεις δεν έχουν πάντα θεαματικό τέλος.
Μπορεί να μη συμβεί μια μεγάλη αποκάλυψη.
Μπορεί απλώς ένα πρωί να παρατηρήσουμε ότι κάτι που μας απασχολούσε για μήνες δεν έχει πια την ίδια δύναμη.
Μια απόφαση να μοιάζει ξαφνικά πιο καθαρή.
Μια επιθυμία να επιστρέψει.
Ένας δρόμος που πριν δεν βλέπαμε να αρχίσει να ξεχωρίζει.
Το καινούργιο μπορεί να εμφανιστεί πολύ διακριτικά.
Και ίσως γι’ αυτό χρειάζεται πρώτα να έχει υπάρξει λίγη σιωπή.
Για να μπορέσουμε να το αναγνωρίσουμε.
Ίσως δεν έχουμε χαθεί
Υπάρχουν περίοδοι που δεν μπορούμε να απαντήσουμε στην ερώτηση «πού πηγαίνω;».
Και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι πάει στραβά.
Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι μια παλιά κατεύθυνση έχει ολοκληρωθεί και μια καινούργια δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί.
Ανάμεσα στις δύο υπάρχει ένας χώρος παράξενος, αβέβαιος και πολλές φορές άβολος.
Αλλά είναι και ένας χώρος ανοιχτός.
Γιατί όταν δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιο θα είναι το επόμενο κεφάλαιο, δεν έχουν αποφασιστεί όλα.
Υπάρχουν ακόμη δυνατότητες.
Υπάρχει χώρος για κάτι που δεν είχαμε προβλέψει.
Υπάρχει χώρος για εμάς να αλλάξουμε.
Ίσως, λοιπόν, υπάρχουν πράγματι περίοδοι στη ζωή που δεν χρειάζεται να ξέρουμε πού πηγαίνουμε.
Χρειάζεται μόνο να αναγνωρίσουμε ότι δεν βρισκόμαστε πια εκεί όπου ήμασταν.
Και να επιτρέψουμε για λίγο στον εαυτό μας να σταθεί στο ανάμεσα.
Όχι περιμένοντας παθητικά να συμβεί η ζωή.
Αλλά αφήνοντας αρκετό χώρο ώστε η επόμενη κατεύθυνση να μη γεννηθεί από τον φόβο του κενού.
Να γεννηθεί από αυτό που, αργά και αθόρυβα, έχουμε αρχίσει να γινόμαστε.
