Δε χρειάζεται να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα
Μερικές φορές η πραγματική δύναμη αρχίζει όταν σταματάς να απαιτείς από τον εαυτό σου να είναι απεριόριστος
Υπάρχει μια φράση που έχουμε ακούσει τόσες φορές, ώστε σχεδόν πάψαμε να την αμφισβητούμε: «Μπορείς να κάνεις τα πάντα, αρκεί να το πιστέψεις».
Ακούγεται όμορφα. Ενθαρρυντικά. Σα μια υπενθύμιση ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τον φόβο να αποφασίζει για τη ζωή μας. Και πράγματι, πολλές φορές υποτιμούμε τις δυνατότητές μας. Φοβόμαστε πριν ακόμη δοκιμάσουμε, εγκαταλείπουμε επειδή κάποτε αποτύχαμε ή αφήνουμε τις γνώμες των άλλων να γίνουν τα δικά μας όρια.
Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά.
Δε μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Και ίσως δε χρειάζεται.
Όταν η ενθάρρυνση μετατρέπεται σε απαίτηση
Η ιδέα ότι όλα είναι δυνατά μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε ένα πολύ διαφορετικό μήνυμα: αν δεν κατάφερες κάτι, τότε δεν προσπάθησες αρκετά. Δεν το πίστεψες αρκετά. Δεν το θέλησες αρκετά.
Και κάπου εκεί, μια φράση που υποτίθεται ότι μας απελευθερώνει αρχίζει να μας βαραίνει.
Γιατί η ζωή δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη θέλησή μας.
Υπάρχουν συνθήκες που δεν ελέγχουμε. Υπάρχουν χρονικές στιγμές που δεν είναι κατάλληλες. Υπάρχουν δυνατότητες που χρειάζονται χρόνο για να καλλιεργηθούν και άλλες που απλώς δεν είναι δικές μας. Υπάρχουν επίσης δρόμοι που κάποτε πιστεύαμε ότι θέλαμε να ακολουθήσουμε και αργότερα καταλάβαμε ότι δε μας εξέφραζαν πραγματικά.
Το να αναγνωρίζεις όλα αυτά δε σημαίνει ότι εγκαταλείπεις τα όνειρά σου.
Σημαίνει ότι σταματάς να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου σα μια μηχανή χωρίς όρια.
Δε χρειάζεται πάντα να πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις
Ίσως εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες παρεξηγήσεις γύρω από την αυτοπεποίθηση.
Περιμένουμε πρώτα να αισθανθούμε σίγουροι και μετά να κάνουμε το βήμα.
Όμως πόσες σημαντικές αποφάσεις στη ζωή παίρνονται με απόλυτη βεβαιότητα;
Μπορεί να ξεκινήσεις κάτι ενώ φοβάσαι. Να αλλάξεις κατεύθυνση χωρίς να γνωρίζεις πού ακριβώς θα οδηγήσει. Να προσπαθήσεις χωρίς να είσαι καθόλου βέβαιος ότι θα πετύχεις.
Δε χρειάζεται λοιπόν να λες στον εαυτό σου «σίγουρα μπορώ».
Μερικές φορές αρκεί κάτι πολύ πιο απλό:
«Δεν ξέρω αν μπορώ. Αλλά θέλω να δω τι θα συμβεί αν προσπαθήσω».
Αυτή η σκέψη δεν περιέχει λιγότερο θάρρος. Περιέχει ίσως περισσότερο, επειδή δε χρειάζεται την εγγύηση της επιτυχίας για να κινηθεί.
Υπάρχουν όρια που μας φυλακίζουν και όρια που μας προστατεύουν
Δεν είναι όλα τα όρια ίδια.
Κάποια δημιουργήθηκαν από φόβο. Από μια παλιά αποτυχία. Από κάποιον που μας έπεισε ότι «δεν είμαστε για αυτά». Από χρόνια σύγκρισης ή από μια εικόνα του εαυτού μας που ίσως δε μας αντιπροσωπεύει πια.
Αυτά τα όρια αξίζει να τα αμφισβητούμε.
Υπάρχουν όμως και άλλα.
Τα όρια του χρόνου μας. Της ενέργειάς μας. Των προτεραιοτήτων μας. Όσα χρειάζεται να θέσουμε στις απαιτήσεις των άλλων. Όσα μας υπενθυμίζουν ότι κάθε «ναι» που λέμε κάπου σημαίνει συχνά ένα «όχι» κάπου αλλού.
Η ωριμότητα δε βρίσκεται στο να καταργήσουμε κάθε όριο.
Βρίσκεται στο να μάθουμε ποια όρια χρειάζεται να ξεπεράσουμε και ποια χρειάζεται να σεβαστούμε.
Και αν απλώς δεν το θέλεις αρκετά;
Υπάρχει και κάτι ακόμη που δύσκολα παραδεχόμαστε.
Μερικές φορές κυνηγάμε ένα στόχο όχι επειδή εξακολουθούμε να τον θέλουμε, αλλά επειδή κάποτε αποφασίσαμε ότι πρέπει να τον πετύχουμε.
Έχουμε επενδύσει χρόνο. Έχουμε μιλήσει γι’ αυτό. Ίσως έχουμε πει στους άλλους τι σκοπεύουμε να κάνουμε. Και τώρα η αλλαγή πορείας μοιάζει με ήττα.
Δεν είναι πάντα.
Μπορεί να είναι επίγνωση.
Ο άνθρωπος που ήσουν πριν από πέντε χρόνια δεν είναι υποχρεωμένος να αποφασίζει για εκείνον που είσαι σήμερα.
Το να πεις «αυτό δεν το θέλω πια» μπορεί να χρειάζεται πολύ περισσότερη αυτογνωσία από το να συνεχίσεις μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι μπορείς.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι δεν έχεις όρια
Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι «μέχρι που μπορώ να φτάσω;».
Ίσως προηγείται ένα άλλο:
«Πού θέλω πραγματικά να πάω;»
Γιατί μπορεί να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις περισσότερα και παρ’ όλα αυτά να επιλέξεις λιγότερα.
Να μη θέλεις τη μεγαλύτερη επιτυχία, αλλά περισσότερο χρόνο. Να μη θέλεις να είσαι καλός σε όλα, αλλά πραγματικά παρών σε λίγα. Να μη θέλεις να αποδείξεις κάτι στους άλλους, αλλά να δημιουργήσεις μια ζωή που σου ταιριάζει.
Δεν είναι μικρότερη φιλοδοξία.
Είναι διαφορετικό μέτρο επιτυχίας.
Η δύναμη βρίσκεται και στην επιλογή
Δε χρειάζεται να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Χρειάζεται να μπορείς να ξεχωρίζεις τι αξίζει να προσπαθήσεις, τι χρειάζεται να αφήσεις, πότε ένας φόβος σε κρατά πίσω και πότε ένα όριο προσπαθεί να σου πει κάτι.
Να δοκιμάζεις χωρίς να απαιτείς από τον εαυτό σου να πετυχαίνει πάντα.
Να αποτυγχάνεις χωρίς να μετατρέπεις μια αποτυχία σε απόδειξη της αξίας σου.
Να αλλάζεις γνώμη χωρίς να θεωρείς ότι πρόδωσες τον παλιό σου εαυτό.
Και, κυρίως, να μην ξοδεύεις τη ζωή σου προσπαθώντας να αποδείξεις ότι είσαι ικανός για τα πάντα.
Γιατί ίσως ελευθερία δεν είναι να μπορείς να ακολουθήσεις κάθε δρόμο.
Είναι να γνωρίζεις ποιος δρόμος αξίζει να γίνει δικός σου.
