Όταν δεν σου λείπει κάτι συγκεκριμένο, αλλά νιώθεις ότι κάτι λείπει
Μήπως αυτό που σου λείπει δεν βρίσκεται έξω από εσένα,
αλλά σε ένα κομμάτι σου με το οποίο έχασες την επαφή;
Υπάρχουν περίοδοι που, αν κοιτάξεις τη ζωή σου απ’ έξω, δύσκολα θα βρεις τι ακριβώς δεν πάει καλά. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, υποχρεώσεις, σχέδια, μια δουλειά, ένα σπίτι, πράγματα που κάποτε ήθελες και σήμερα τα έχεις. Κι όμως, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται μια παράξενη αίσθηση: κάτι λείπει.
Δεν ξέρεις να του δώσεις όνομα. Δε μπορείς να πεις «μου λείπει αυτός ο άνθρωπος», «χρειάζομαι μια άλλη δουλειά» ή «αν αποκτήσω αυτό, θα είμαι καλύτερα». Είναι περισσότερο μια αίσθηση εσωτερικής απουσίας. Σαν η ζωή να συνεχίζεται κανονικά, αλλά ένα κομμάτι σου να μη συμμετέχει πραγματικά σε αυτήν.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η πρώτη σημαντική διαφορά.
Μερικές φορές δε μας λείπει κάτι από τη ζωή μας. Μας λείπει η αίσθηση ότι είμαστε πραγματικά μέσα στη ζωή μας.
Το κενό που δε γεμίζει με «περισσότερα»
Όταν αισθανόμαστε μια έλλειψη, έχουμε μάθει σχεδόν αυτόματα να ψάχνουμε έξω από εμάς.
Ίσως χρειάζομαι μια αλλαγή. Ένα ταξίδι. Περισσότερους ανθρώπους. Μια νέα σχέση. Μια αγορά. Ένα καινούργιο στόχο. Κάτι που θα μας ενθουσιάσει ξανά.
Και μερικές φορές πράγματι χρειαζόμαστε αλλαγή.
Υπάρχουν όμως και φορές που προσθέτουμε συνεχώς πράγματα σε μια ήδη γεμάτη ζωή και η αίσθηση παραμένει. Ο ενθουσιασμός μιας νέας εμπειρίας περνά, η καθημερινότητα επιστρέφει και μαζί της επιστρέφει εκείνο το αδιόρατο «κάτι».
Ίσως τότε το ερώτημα δεν είναι:
«Τι άλλο χρειάζομαι;»
Αλλά:
«Από τι έχω απομακρυνθεί;»
Από αυτή την ερώτηση αρχίζει μια διαφορετική αναζήτηση.
Όταν η ζωή σου συνεχίζεται, αλλά η ενέργειά σου δε σε ακολουθεί
Μπορεί η καθημερινότητά σου να συνεχίζεται κανονικά και εσύ να ανταποκρίνεσαι σε όλα όσα χρειάζεται να γίνουν, αλλά μέσα σου να αισθάνεσαι ότι κάτι έχει αλλάξει. Η διάθεση, η ζωντάνια, η επιθυμία να δημιουργήσεις, να χαρείς ή να συνδεθείς βαθύτερα με όσα συμβαίνουν γύρω σου δεν έχουν πια την ίδια ένταση.
Μέσα από μια ολιστική και ενεργειακή οπτική, αυτή η αίσθηση μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι η φυσική ροή της ενέργειάς μας έχει περιοριστεί ή ότι μεγάλο μέρος της διοχετεύεται σε καταστάσεις που μας εξαντλούν χωρίς να μας ανατροφοδοτούν.
Η ζωτική ενέργεια συνδέεται με την εσωτερική μας κίνηση, τη ζωντάνια, τη δημιουργικότητα και την ικανότητά μας να βρισκόμαστε ουσιαστικά μέσα σε αυτό που ζούμε. Όταν ρέει ελεύθερα, υπάρχει μεγαλύτερη αίσθηση σύνδεσης με τον εαυτό μας και τη ζωή. Όταν όμως παραμένουμε για μεγάλο διάστημα σε καταστάσεις που μας πιέζουν, συγκρατούμε όσα αισθανόμαστε, αγνοούμε βαθύτερες ανάγκες ή επενδύουμε συνεχώς την ενέργειά μας προς τα έξω, μπορεί σταδιακά να αρχίσουμε να αισθανόμαστε εσωτερικά αποδυναμωμένοι.
Και τότε αξίζει να αναρωτηθούμε:
Πού πηγαίνει η ενέργειά μου;
Τι μέσα στην καθημερινότητά μου με ανανεώνει και τι με αποδυναμώνει;
Πόσο από αυτό που δίνω επιστρέφει σε εμένα με τη μορφή χαράς, σύνδεσης, δημιουργικότητας ή εσωτερικής πληρότητας;
Γιατί μπορεί να μην αισθανόμαστε άδειοι επειδή «δεν έχουμε αρκετά».
Μπορεί να αισθανόμαστε άδειοι επειδή δίνουμε συνεχώς χωρίς να ανανεωνόμαστε.
Οι αόρατες διαρροές ενέργειας
Δε μας εξαντλεί μόνο η σωματική κούραση.
Ενέργεια καταναλώνεται κάθε φορά που προσπαθούμε να είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που αισθανόμαστε.
Όταν λέμε συνεχώς «ναι» ενώ θέλουμε να πούμε «όχι».
Όταν διατηρούμε σχέσεις που έχουν χάσει την αμοιβαιότητά τους.
Όταν προσπαθούμε διαρκώς να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων.
Όταν ανακυκλώνουμε στο μυαλό μας παλιές συζητήσεις, ενοχές, φόβους και σενάρια.
Όταν παραμένουμε συναισθηματικά δεμένοι με κάτι που έχει τελειώσει στην πραγματική μας ζωή.
Όταν γεμίζουμε κάθε λεπτό με πληροφορία, οθόνες, υποχρεώσεις και θόρυβο, επειδή η σιωπή μας φέρνει αντιμέτωπους με πράγματα που δε θέλουμε ακόμη να ακούσουμε.
Από ενεργειακή σκοπιά, όλα αυτά μπορούν να ιδωθούν ως σημεία όπου η προσωπική μας ενέργεια παραμένει διαρκώς στραμμένη προς τα έξω ή καθηλωμένη σε κάτι που δεν υπάρχει πια στο παρόν.
Και τότε μπορεί να εμφανιστεί εκείνο το παράδοξο:
Η ζωή είναι γεμάτη, αλλά εμείς νιώθουμε άδειοι.
Μήπως έχεις απομακρυνθεί από μια πλευρά του εαυτού σου;
Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη μορφή αποσύνδεσης.
Καθώς μεγαλώνουμε, προσαρμοζόμαστε. Μαθαίνουμε να λειτουργούμε μέσα σε οικογένειες, σχέσεις, επαγγέλματα και κοινωνικούς ρόλους. Και η προσαρμογή είναι απαραίτητη.
Μερικές φορές όμως, χωρίς να το αντιληφθούμε, αρχίζουμε να εγκαταλείπουμε μικρά κομμάτια του εαυτού μας.
Τη δημιουργικότητά μας επειδή «δεν υπάρχει χρόνος».
Την ανάγκη για ησυχία επειδή όλοι χρειάζονται κάτι από εμάς.
Την περιέργεια επειδή η ζωή έγινε πρόγραμμα.
Την αυθόρμητη πλευρά μας επειδή πρέπει να είμαστε συνεχώς υπεύθυνοι.
Την ανάγκη για ελευθερία επειδή συνηθίσαμε να επιλέγουμε αυτό που θεωρείται ασφαλές.
Και μπορεί να περάσουν χρόνια μέχρι να καταλάβουμε ότι δεν χάσαμε απαραίτητα κάτι εξωτερικό.
Χάσαμε την επαφή με ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Τότε η αίσθηση της έλλειψης αποκτά διαφορετικό νόημα. Δεν είναι απαραίτητα ένα κενό που ζητά να γεμίσει. Μπορεί να είναι ένα εσωτερικό μήνυμα που ζητά να ακουστεί.
Το σώμα συχνά το αντιλαμβάνεται πρώτο
Πριν ακόμη καταφέρουμε να εξηγήσουμε με τη σκέψη τι συμβαίνει μέσα μας, το σώμα μπορεί ήδη να έχει αρχίσει να εκφράζει αυτή την εσωτερική μεταβολή. Μια ανεξήγητη ένταση, ένα αίσθημα βάρους, η δυσκολία να χαλαρώσουμε ή η αίσθηση ότι η ζωτικότητά μας έχει μειωθεί μπορούν να γίνουν τα πρώτα σημάδια ότι κάτι μέσα μας χρειάζεται περισσότερη προσοχή.
Στην ολιστική αντίληψη, σώμα, συναίσθημα και ενέργεια δεν λειτουργούν ανεξάρτητα. Αλληλεπιδρούν και επηρεάζουν το ένα το άλλο, γι’ αυτό και το σώμα μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος χώρος αυτοπαρατήρησης. Όχι για να αναζητήσουμε τι «δεν πάει καλά», αλλά για να αρχίσουμε να ακούμε περισσότερο όσα μας μεταφέρει.
Πότε αισθανόμαστε το σώμα μας να χαλαρώνει και την αναπνοή μας να γίνεται πιο ελεύθερη;
Πότε αισθανόμαστε ένταση ή συστολή;
Ποιοι άνθρωποι και ποιες καταστάσεις μας αφήνουν με περισσότερη ζωντάνια και ποιοι μας εξαντλούν;
Πότε αισθανόμαστε ότι η ενέργειά μας ρέει φυσικά και πότε ότι κάτι μέσα μας την περιορίζει;
Το σώμα, όταν αρχίσουμε πραγματικά να το ακούμε, μπορεί να μας δείξει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε και διαχειριζόμαστε την ενέργειά μας.
Από το «τι μου λείπει;» στο «πού πηγαίνει η ενέργειά μου;»
Ίσως λοιπόν το πρώτο βήμα αλλαγής να μην είναι να κάνεις κάτι καινούργιο.
Ίσως είναι να παρατηρήσεις αυτό που ήδη συμβαίνει.
Για λίγες ημέρες μπορείς απλώς να προσέξεις τις στιγμές κατά τις οποίες αισθάνεσαι ότι η ενέργειά σου πέφτει και εκείνες στις οποίες αισθάνεσαι ότι επιστρέφεις στον εαυτό σου.
Όχι μόνο τι σε κουράζει σωματικά.
Αλλά τι σε αδειάζει εσωτερικά.
Υπάρχουν συζητήσεις μετά τις οποίες αισθάνεσαι εξαντλημένος;
Υποχρεώσεις που δεν είναι πραγματικά δικές σου;
Σχέσεις στις οποίες προσφέρεις πολύ περισσότερο από όσο μπορείς;
Πράγματα που εξακολουθείς να κάνεις μόνο επειδή «πάντα έτσι γινόταν»;
Σκέψεις στις οποίες επιστρέφεις ξανά και ξανά χωρίς να οδηγούν πουθενά;
Η παρατήρηση αυτή δε χρειάζεται να συνοδευτεί αμέσως από μεγάλες αποφάσεις.
Πρώτα χρειάζεται να δεις.
Η αλλαγή μπορεί να αρχίσει με αφαίρεση
Έχουμε συνδέσει την αλλαγή με την προσθήκη.
Νέα συνήθεια. Νέος στόχος. Νέα δραστηριότητα. Νέα γνώση.
Αλλά όταν η εσωτερική ενέργεια είναι ήδη διασκορπισμένη, ίσως αυτό που χρειάζεται περισσότερο δεν είναι ακόμη ένα πράγμα που πρέπει να κάνουμε.
Ίσως χρειάζεται χώρος.
Λιγότερος θόρυβος.
Λιγότερη συνεχής διαθεσιμότητα.
Λιγότερη πληροφορία.
Λιγότερες σχέσεις από υποχρέωση.
Λιγότερα «πρέπει» που ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε αν εξακολουθούν να μας ανήκουν.
Η σιωπή, η επαφή με τη φύση, η ήρεμη κίνηση, η συνειδητή αναπνοή και ο διαλογισμός μπορούν να δημιουργήσουν αυτό το χώρο. Όχι επειδή αποτελούν μαγικές λύσεις, αλλά επειδή μειώνουν για λίγο τον εξωτερικό θόρυβο και επιτρέπουν να παρατηρήσουμε τι υπάρχει από κάτω.
Για όσους αισθάνονται ότι τους ταιριάζει μια περισσότερο ενεργειακή διαδρομή, πρακτικές όπως το Reiki ή τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας όπως το EFT μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν συμπληρωματικά ως πρακτικές χαλάρωσης, αυτοπαρατήρησης και συναισθηματικής επεξεργασίας. Δε χρειάζεται όμως να αναζητούμε μια «ενεργειακή θεραπεία» κάθε φορά που αισθανόμαστε ένα κενό. Μερικές φορές η σημαντικότερη πρακτική είναι πολύ απλούστερη: να σταματήσουμε για λίγο να απομακρυνόμαστε από αυτό που αισθανόμαστε.
Δε χρειάζεται πάντα να γεμίσεις το κενό
Υπάρχει μια σχεδόν αντανακλαστική ανάγκη να εξαφανίζουμε κάθε δυσάρεστο συναίσθημα.
Αν νιώθουμε μόνοι, ψάχνουμε παρέα.
Αν βαριόμαστε, ανοίγουμε μια οθόνη.
Αν αισθανόμαστε άδειοι, αναζητούμε κάτι που θα μας κάνει να αισθανθούμε ξανά γεμάτοι.
Τι θα συνέβαινε όμως αν, για λίγο, δεν προσπαθούσαμε να γεμίσουμε αυτή την αίσθηση;
Αν καθόμασταν δίπλα της;
Αν αντί να ρωτήσουμε «πώς θα σε διώξω;», ρωτούσαμε:
«Τι προσπαθείς να μου δείξεις;»
Ίσως τότε ανακαλύψουμε ότι πίσω από το «κάτι μου λείπει» υπάρχει μια ανάγκη που δεν είχαμε επιτρέψει στον εαυτό μας να αναγνωρίσει.
Μπορεί να είναι ανάγκη για ξεκούραση.
Για δημιουργία.
Για βαθύτερη ανθρώπινη επαφή.
Για προσωπικά όρια.
Για αλλαγή.
Για ελευθερία.
Ή ακόμη και για μια περίοδο κατά την οποία δε χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτε σε κανέναν.
Η ενέργεια επιστρέφει εκεί όπου επιστρέφει και η παρουσία
Ίσως η επανασύνδεση να μην είναι τόσο μυστηριώδης όσο ακούγεται.
Αρχίζει όταν είμαστε πραγματικά παρόντες σε αυτό που κάνουμε.
Όταν περπατάμε χωρίς να κοιτάζουμε συνεχώς το κινητό.
Όταν τρώμε χωρίς να καταναλώνουμε παράλληλα πληροφορία.
Όταν ακούμε έναν άνθρωπο χωρίς να προετοιμάζουμε την επόμενη απάντησή μας.
Όταν αφήνουμε λίγα λεπτά μέσα στην ημέρα χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σκοπό.
Όταν επιστρέφουμε σε κάτι που κάποτε μας έκανε να αισθανόμαστε ζωντανοί, όχι επειδή «είναι καλό για εμάς», αλλά επειδή κάτι μέσα μας εξακολουθεί να ανταποκρίνεται σε αυτό.
Η παρουσία συγκεντρώνει αυτό που η καθημερινότητα διασκορπίζει.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο απλές ερμηνείες της ενεργειακής επανασύνδεσης: να επιστρέφεις ολόκληρος εκεί όπου βρίσκεται η ζωή σου.
Κι αν αυτό που λείπει είσαι εσύ;
Δεν υπάρχει μία απάντηση για εκείνη την αδιόρατη αίσθηση έλλειψης.
Κάποιες φορές πράγματι χρειάζεται να αλλάξει κάτι έξω από εμάς. Μια σχέση μπορεί να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της. Μια δουλειά μπορεί να μην μας εκφράζει πια. Ένας τρόπος ζωής μπορεί να έχει πάψει να ταιριάζει στον άνθρωπο που έχουμε γίνει.
Άλλες φορές όμως δε χρειάζεται να ανατρέψουμε ολόκληρη τη ζωή μας.
Χρειάζεται να επιστρέψουμε σε αυτήν.
Να δούμε πού αφήσαμε την ενέργειά μας.
Πού πάψαμε να ακούμε τον εαυτό μας.
Τι κρατάμε ακόμη ενώ έχει τελειώσει.
Τι θέλουμε αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε.
Και ποια πλευρά μας περιμένει εδώ και καιρό να της δώσουμε ξανά χώρο.
Γιατί ίσως το «κάτι λείπει» δεν είναι πάντοτε ένδειξη ότι η ζωή μας είναι ανεπαρκής.
Μερικές φορές είναι μια υπενθύμιση.
Δε χρειάζεσαι απαραίτητα κάτι περισσότερο. Ίσως χρειάζεσαι να είσαι περισσότερο παρών σε αυτό που ήδη υπάρχει – και περισσότερο κοντά σε αυτό που πραγματικά είσαι.
